Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Της ψυχής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Της ψυχής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Όταν νιώθεις μόνος και χαμένος

Όταν νιώθεις μόνος και χαμένος
Κάποιες φορές η ψυχή μου λεπταίνει. Αδυνατίζει τόσο που περνάει μέσα από τις χαραμάδες και χαίρεται τα πάντα στη ζωή: από το πιο μεγάλο έως το πιο μικρό κι ασήμαντο. Τα διαπερνά κι ένα γίνεται με το κάθε τι που ο Θεός στέλνει στο δρόμο της. Κι είναι ευτυχισμένη με τούτη τη διαδρομή.

Άλλοτε πάλι, η ψυχή μου βαραίνει. Καταπίνει όσα της συμβαίνουν δίχως να τα χωνεύει και τότε είναι που παχαίνει πολύ, τόσο που λέω δεν θ' αντέξει, θα σκάσει μια μέρα. Κι είναι τότε θλιμμένη, νιώθει μόνη και χαμένη.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν σε μένα, στον ίδιο άνθρωπο, όχι σε άλλον. Κι είμαι η μέρα, είμαι κι η νύχτα. Πονάω, γελάω, χαίρομαι και λυπάμαι. Μαζί, όλα. Όχι ταυτόχρονα, αλλά μαζί. Κι έτσι, λέγομαι Άνθρωπος, αφού τα νιώθω και τα γεύομαι, τα περνώ και τ' αφήνω πίσω μου για να τα πιάσω πάλι μια μέρα από την αρχή.
Κύκλους κάνει η ζωή, το ξέρεις δα. Κύκλους κάνεις κι εσύ, κι εγώ, μαζί της.

Έχω σταματήσει να κυνηγώ την ομορφιά και την τελειότητα. Πουθενά δεν με έβγαζε τούτος ο δρόμος, κι έτσι τον άφησα για άλλα μονοπάτια, λιγότερο μοναχικά. Βρίσκω το νόημα εκεί που άλλοι συναντούν κενά αέρος, βρίσκω και τον εαυτό μου ξανά και ξανά εκεί που άλλοι αντικρίζουν απλά καθρέφτες.

Έμαθα να με αναγνωρίζω, αυτό είναι όλο. Έμαθα να με αγαπάω. Χρειάστηκε κόπος και χρόνος· όχι απαραίτητα με την ίδια σειρά. Κι ύστερα κίνησε μόνη της η διαδικασία, αυτόματα. Γέμισε η ψυχή με αγάπη για τα πάντα, γέμισε και με αγάπη για τον εαυτό της.
Γιατί δεν μπορείς να αγαπάς, δεν αγαπάς τίποτα, αν δεν αγαπάς πρώτα τον εαυτό σου. Όλα ξεκινούν από εκεί, από το κέντρο, τον πυρήνα της ύπαρξής σου.

Κι είμαι τώρα εδώ, σήμερα, μετά από τόσον καιρό που έχω να σου γράψω, για να σου πω ένα πράγμα:
Να μάθεις να ΣΕ αγαπάς. Θα βρεις τον τρόπο, αρκεί να το βάλεις σκοπό σου. Κλάψε, γέλα, πείσμωσε, ψάξε, μα μάθε! Γιατί αυτό, μονάχα αυτό θα σε βγάλει μια μέρα από τ' αδιέξοδο όταν θα νιώθεις μόνος... και χαμένος... και θα σε οδηγήσει εκεί που η ζωή θ' αξίζει!

Το όνειρο - Μία διδακτική ιστορία

Το-όνειρο-μία-διδακτική-ιστορία
Εικόνα: Paweł Czerwiński 

Ένας χριστιανός βασανιζόταν συχνά από διάφορες μελλοντικές υποθέσεις.
Ανησυχία του, το τι θα γίνει αύριο, τι θα γίνει μεθαύριο, τι μας περιμένει την επομένη εβδομάδα.
Όλη αυτή η φροντίδα έπνιγε την ψυχή του, πράγμα που τον έκανε πολύ δυστυχή.
Μια νύχτα, ο άνθρωπος αυτός είδε ένα όνειρο.
Περπατούσε σ' ένα μακρινό δρόμο φορτωμένος με ένα σακκί στην πλάτη.
Το φορτίο του ήταν βαρύ και κάπου στάθηκε να ξαποστάσει.
Μα όταν θέλησε να σηκωθεί για να συνεχίσει το ταξίδι του, αντιλήφθηκε πως ήταν αδύνατο να σηκώσει το σακκίδιό του.
Άνοιξε τότε να δει τι έχει μέσα.
Και τι βλέπει!
Μικρά-μικρά δέματα.
Το ένα έγραφε απ' έξω: «αυτό για αύριο».
Ένα άλλο έγραφε: «αυτό για μεθαύριο».
Το τρίτο έγραφε: «αυτό για σήμερα».
Αυτό ήταν ανάλαφρο. Το σήκωσε με χαρά και συνεχίζοντας το ταξίδι του ξύπνησε.

Το όνειρο αυτό εκφράζει μια τραγική πραγματικότητα.
Η μέριμνα για το αύριο, για το μεθαύριο, για το μετά από μια εβδομάδα, για το μετά από ένα μήνα και ένα χρόνο, γεμίζει τις ψυχές μας με άγχος και ανησυχίες, που μας αφαιρούν την γαλήνη και μας κάνουν το βάρος της ζωής δυσβάστακτο.
Για να μας απαλλάξει ο Κύριός μας απ' αυτές τις εναγώνιες στιγμές είπε εκείνα τα αθάνατα λόγια:
Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον, ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς» (Ματθ. 6,34).
Τουτέστιν, μην κυριευθείτε από ανήσυχη φροντίδα για όσα ενδέχεται να παρουσιαστούν αύριο. Γιατί η αυριανή ημέρα θα φροντίσει για όλα όσα θα σας συμβούν τότε. Αρκεί για την κάθε ημέρα η δική της σκοτούρα και ταλαιπωρία.

Άρθρο του αρχιμ. Κοσμά Λαμπρινού (απόσπασμα από το βιβλίο του Θ. Θεοφυλάκτου, "Όταν θέλεις να ξεκουράζεσαι" των εκδόσεων "ΛΥΔΙΑ") - Πρωτότυπη δημοσίευση στο ιστολόγιο " Ο Θεός Αγάπη Εστί "

Ευαίσθητες Ισορροπίες : Η ήττα του ανθρώπου

Ευαίσθητες-Ισορροπίες-Η-ήττα-του-ανθρώπου
Εικόνα από: chuttersnap
Θαυμάζοντας πρόσφατα μία φωτογραφία μίας γνωστής μου εξαιρετικά χαριτωμένης νεαρής μπαλαρίνας, θυμήθηκα τον εαυτό μου παιδί. Όχι, δεν υπήρξα ποτέ μπαλαρίνα ούτε χαριτωμένη. Ήμουν όμως ένα ονειροπόλο άχαρο πλάσμα που ήθελε πολύ κάποτε να γίνει χορεύτρια. Δεν είχα βλέπετε πλήρη αντίληψη των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων μου. Δεν είχα καν ιδέα το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιζε η αίσθηση του ρυθμού και η ισορροπία. Κι εγώ ήμουν ένα άχαρο, άρρυθμο, αδύναμο πλάσμα που το φυσούσε ο άνεμος κι έγερνε· στην κυριολεξία, έπεφτα με το παραμικρό. Όσο κι αν ήθελα λοιπόν να γίνω μπαλαρίνα ή χορεύτρια, η φύση άλλα μου έλεγε πως θα μπορούσα να κάνω.
Από τότε έχουν περάσει περίπου τριάντα εφτά χρόνια και δεν έγινα πραγματικά ποτέ αρκετά ευλύγιστη ή αρκετά χαριτωμένη, ούτε βρήκα τον ρυθμό μου· εξακολουθώ να είμαι εκείνο το άχαρο πλάσμα που όμως πια έχει βρει τις ισορροπίες του και γι' αυτές ήθελα σήμερα να σου μιλήσω...

Βρίσκοντας εν Θεώ το νόημα της ζωής

Vriskontas-tis-zois-to-noima-#LiaInVivo
[Εικόνα: Adriel Kloppenburg - Unsplash]
Πάντα πίστευα πως ζωή δίχως νόημα είναι μία ζωή χαμένη. Το γνωρίζουν όμως αυτό όλοι οι άνθρωποι; Αισθάνονται ανικανοποίητοι όταν η ζωή τους δεν έχει νόημα; Ή μήπως δεν έχουμε όλοι  την αντίληψη για να αναζητήσουμε το νόημα στη ζωή;
Αυτές κι άλλες διάφορες μα πάντα σχετικές με το νόημα της ζωής αναζητήσεις θα προσπαθήσω να εντυπώσω σήμερα σε τούτη τη σελίδα, αποτυπώνοντας τις σκέψεις και τις γνώσεις μου, ενημερώνοντας και συνάμα αφυπνίζοντας. Ας δούμε μαζί λοιπόν φίλοι μου, που θα βρούμε της ζωής μας το νόημα:

Πέρα από την Ύλη: Επιλογές που οδηγούν στην αιωνιότητα

Πέρα-από-την-ύλη-επιλογές-προς-την-αιωνιότητα

Τα χέρια αγγίζουν, κι η καρδιά χτυπά ασταμάτητα. Τα αυτιά ακούν, η γλώσσα γεύεται, οι αρθρώσεις κινούνται. Κοιτάζεις στον καθρέφτη και βλέπεις τον εαυτό σου. Ποιος/ποια είσαι; Τι άλλο μπορείς να διακρίνεις με μια πρώτη ματιά; Κάτι υπάρχει εκεί που δεν βλέπεις...

Μερικές προ-Χριστουγεννιάτικες σκέψεις -2018-

Μερικές-προ-Χριστουγεννιάτικες-σκέψεις-Lia,In Vivo+

Ανάψαμε το τζάκι και καθίσαμε αντίκρυ του. Είναι φορές που τα ζευγάρια δεν χρειάζεται να μιλούν, δεν πρέπει, αφού οφείλουν στον εαυτό τους ελάχιστο προσωπικό χρόνο. Κι ας ζούνε σε ένα σπίτι λίγων τετραγωνικών. Αρκεί ο νους για να διαβούν αποστάσεις τεράστιες. Κι η θέληση. Προπαντός αυτή.

It just makes sense! Γιατί, τίποτα δεν είναι τυχαίο...

·:It just makes sense :· Γιατί, τίποτα δεν είναι τυχαίο!
Photo by Leon Biss on Unsplash
Θα μου πεις, τόσες λέξεις έχουμε στα ελληνικά, δεν μπορούσες να αποδώσεις αυτό που σκέφτηκες; Έπρεπε ο τίτλος να είναι (και) στα αγγλικά; Ε, ναι λοιπόν! Το παραδέχομαι! Αυτή η φράση, It just makes sense, περιγράφει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη αυτό που σκέφτηκα και αυτό που νιώθω. Βγάζει νόημα.
Θέλεις να μάθεις για ποιο πράγμα μιλάω;

Προσεύχεστε αδιαλείπτως, αλλά με τον σωστό τρόπο!

Δυνάμωσε την πίστη σου και σταμάτα να ανησυχείς!

Κοιτάζω τα πουλιά στη βεράντα μου που τρώνε. Το να τα ταΐζω με το ψωμάκι που περισσεύει από το τραπέζι μας είναι μία συνήθεια που κρατώ από παιδί. Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου λάτρευε τα πουλιά και μου έλεγε πως είναι ψυχές που θέλουν φροντίδα... Μήπως όλοι το ίδιο δεν είμαστε;

Όταν η πόρτα πίσω μας κλείσει...

Όταν η πόρτα πίσω μας κλείσει

Συνηθίζω να λέω στα παιδιά μου ιστορίες από τα παλιά. Από ανθρώπους που έζησαν κάποτε ανάμεσά μας και πια δεν υπάρχουν. Ιστορίες με καταστάσεις που φαντάζουν εξωπραγματικές για τα σημερινά δεδομένα κι από μικρά όταν ήταν τους εντυπωσίαζαν και ζητούσαν να τις επαναλάβω σε κάθε ευκαιρία. Έτσι έκανα κι εγώ ως παιδί, θυμάμαι. Ρουφούσα σαν το σφουγγάρι ό,τι άκουγα από τους μεγαλύτερους για ανθρώπους και ιστορίες από το παρελθόν.
Σήμερα όμως σκέφτομαι πως τα χρόνια γρήγορα περνούν, κι η πόρτα από τη γέννησή μας και μετά αρχίζει να κλείνει. Αργά αργά κι ίσως με λίγο τρίξιμο από το βάρος των χρόνων που φοράει έως ότου φτάσει μια χαραμάδα απόσταση από το τελειωτικό κλείσιμο, ή έξαφνα σαν να την φύσηξε αγέρας. Μια χαραμάδα, μια στιγμή...

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες... γενική καθαριότητα στην ψυχή σου;

Πίνοντας καφέ, τα λέμε


Όταν γνώρισα την Άννα ήμουν σε ίδια και ίσως χειρότερη κατάσταση από εκείνη. Μία μανία να έχω τα πάντα μέσα στο σπίτι σε τάξη με είχε καταβάλει και ήταν τόση η υπερπροσπάθεια να κρατήσω τον εαυτό μου σε αξιοπρεπή επίπεδα θλίψης και δυστυχίας που δεν έδινα σημασία σε τίποτε άλλο: μόνο αυτό (ο αυτοέλεγχος δηλαδή μέσα στη δύσκολη στιγμή μου) κι εκείνη η σχεδόν μηχανική ρουτίνα καθαριότητας και τάξης που λάβαινε χώρα μανιωδώς καθημερινά. Τα ίδια έκανε και η Άννα και αυτό ίσως ήταν τελικά που μας ένωσε εκείνη την περίοδο: ο αυτοματισμός και η ρουτίνα της επιβίωσης.

Όταν θέλεις να διώξεις την πίκρα από την ψυχή σου

Η-Πίκρα-της-Ψυχής

  Μία κακή διάγνωση κατά την επίσκεψή μας στον γιατρό, μία αποτυχία στη δουλειά, ένας ενδοοικογενειακός καυγάς, αλλά και άλλοι πολλοί απλοί και περίπλοκοι λόγοι μπορούν να δώσουν μία πικρή γεύση στην άκρη των χειλιών και στα βάθη της ψυχής μας. Τι κάνεις όταν θέλεις να διώξεις την πίκρα από την ψυχή σου; Τι κάνεις όταν δεν θέλεις να την αφήσεις να πολυκαιρίσει αλλά συνειδητά επιθυμείς να απαλλαγείς από αυτή και όσα την αφορούν;

Κοιτάζω Mπροστά!

Life is always looking to the future

  Είναι ο καιρός άσχημος, βρέχει συνεχώς και κάνει κρύο. Φέτος μας φύλαγε τον Χειμώνα για τα μετόπισθεν... Μπροστά στο τζάκι κάθομαι και χαζεύω τις φλόγες που χορεύουν σκεπτόμενη διάφορα. Είναι εκείνες οι στιγμές της ημέρας που ο νους πετάγεται από το ένα στο άλλο δίχως ειρμό, δίχως αποτέλεσμα. Προσπαθώ να συμμαζέψω τις σκέψεις, να τις βάλω σε τάξη και να πάρω αποφάσεις για θέματα που με απασχολούν, ή απλά να τις βάλω σε σειρά ώστε να βγάζουν νόημα. Όλα πρέπει να είναι οργανωμένα και όχι ατάκτως ερριμμένα εντός μου...

Εμπύρετες σκέψεις

Αρρώστησα και σκέφτομαι διάφορα

Αρρώστησα. Κι όταν είμαι άρρωστη περνούν ποτάμια οι σκέψεις από το μυαλό μου. Μη θαρρείς πως με ξεπλένουν, όχι· με πνίγουν. Με παρασέρνουν με την ορμή τους αφήνοντάς με ανήμπορη στο κρεββάτι του πόνου. "Θα περάσει..." λέω κάθε μέρα στον εαυτό μου. Τον κύκλο του θα κάνει κι αυτό, θα περάσει...

Σκέψεις, στο κρύο

In vivo σκέψεις στο κρύο

"...Όμως αλήθεια, κοιτάξτε, πραγματικά, πως όλα ανάμεσά μας, εκ πρώτης όψεως, είναι ψυχρά, σκυθρωπά, σα να' ναι θυμωμένα." -Ντοστογιέφσκι - Λευκές Νύχτες

Τόσο εύκολα παρασυρόμαστε... Είναι η καθημερινότητα, η ρουτίνα, λεκές από υγρασία που αργά-αργά απλώνει, πρώτα στα σωθικά μας, αόρατα, με πάτημα ανεπαίσθητο, κι έπειτα ποτίζει το κορμί ολόκληρο, αρχίζει και φαίνεται τούτη η μονότονη μιζέρια, αντανακλά το εσωτερικό σκοτάδι, κι επηρεάζει όλο το περιβάλλον γύρω του.