Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κάτι δικά μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κάτι δικά μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Μερικές προ-Χριστουγεννιάτικες σκέψεις -2018-

Μερικές-προ-Χριστουγεννιάτικες-σκέψεις-Lia,In Vivo+

Ανάψαμε το τζάκι και καθίσαμε αντίκρυ του. Είναι φορές που τα ζευγάρια δεν χρειάζεται να μιλούν, δεν πρέπει, αφού οφείλουν στον εαυτό τους ελάχιστο προσωπικό χρόνο. Κι ας ζούνε σε ένα σπίτι λίγων τετραγωνικών. Αρκεί ο νους για να διαβούν αποστάσεις τεράστιες. Κι η θέληση. Προπαντός αυτή.

It just makes sense! Γιατί, τίποτα δεν είναι τυχαίο...

·:It just makes sense :· Γιατί, τίποτα δεν είναι τυχαίο!
Photo by Leon Biss on Unsplash
Θα μου πεις, τόσες λέξεις έχουμε στα ελληνικά, δεν μπορούσες να αποδώσεις αυτό που σκέφτηκες; Έπρεπε ο τίτλος να είναι (και) στα αγγλικά; Ε, ναι λοιπόν! Το παραδέχομαι! Αυτή η φράση, It just makes sense, περιγράφει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη αυτό που σκέφτηκα και αυτό που νιώθω. Βγάζει νόημα.
Θέλεις να μάθεις για ποιο πράγμα μιλάω;

Μικρές, καθημερινές δόσεις αλήθειας

Παίρνοντας-μικρές-καθημερινές-δόσεις-αλήθειας
Χτύπησε το ξυπνητήρι στις 5:15. Η μέρα δεν είχε προβάλει κι ένα φεγγάρι τεράστιο κοιμόνταν για λίγο ακόμη πάνω από τη βεράντα μου. Ξεκίνησα την πρωινή ρουτίνα μηχανικά: πλύσιμο, χτένισμα, μικρό μπρίκι στο γκαζάκι, μεγάλο μπρίκι σε ετοιμότητα για να το διαδεχτεί άλλο ένα μικρό μπρίκι... Ο καφές του άντρα μου για το πρωινό μας, ο καφές που θα πάρει μαζί του στο θέρμος, ο δικός μου καφές... Ύστερα ακολουθεί η προετοιμασία του κολατσιού και μετά το γλυκό (πάντα γλυκό) ξύπνημα "άντε αγάπη μου, σήκω, πέρασε η ώρα"...

Στην αγάπη, οι άνθρωποι...


Στην αγάπη οι άνθρωπο

Στην αγάπη, οι άνθρωποι ησυχάζουν, δεν φοβούνται.
Στην αγάπη, οι άνθρωποι,
μιλούν.
Μαλώνουν, γελούν, κλαίνε,
μοιράζονται,
μοιράζουν·
χαμόγελα,
αγκαλιές,
παράπονα,
δάκρυα,
υποσχέσεις που,
πάντα,
κρατούν. Γιατί,
στην αγάπη, οι άνθρωποι
μιλούν.

Αφιερωμένο σε σένα αδερφέ που σήμερα γιορτάζεις. Να είσαι γερός και να σου δίνει ο Θεός φώτιση στα σκοτάδια σου· για να βλέπεις και να καταλαβαίνεις ποιοι πραγματικά σε αγάπησαν.
Αφιερωμένο και στα παιδιά μου. Για να το έχουν μπούσουλα όταν ξεχνούν τον τρόπο, της ειλικρινούς Αγάπης.

Φοράς τον σταυρό σου;

Φοράς τον σταυρό σου;

Ανακάλυψα αυτές τις μέρες πως όταν, για διάφορους λόγους, βγάζω τον σταυρό μου και μετά ξεχνώ να τον φορέσω και πάλι, έχω μια ανεξήγητη ανησυχία, νιώθω πως κάτι μου λείπει. Μάλιστα, επειδή γενικά δεν είμαι άνθρωπος των κοσμημάτων και ειδικά στο λαιμό δύσκολα ανέχομαι κάτι κατά τη διάρκεια του ύπνου, σκέφτομαι σοβαρά να κάνω τατουάζ τον σταυρό μου έτσι ώστε να μην τον αποχωρίζομαι ποτέ και για κανέναν λόγο.
Με την ευκαιρία της εξομολογήσεως αυτής, δεν θα μπορούσα να μην μοιραστώ μαζί σας και τούτο το υπέροχο κείμενο που έγραψε ο Πάτερ Σπυρίδων Σκουτής και είναι απολύτως σχετικό με τον πρόλογο που σας έκανα.
Απολαύστε το:

Όταν η πόρτα πίσω μας κλείσει...

Όταν η πόρτα πίσω μας κλείσει

Συνηθίζω να λέω στα παιδιά μου ιστορίες από τα παλιά. Από ανθρώπους που έζησαν κάποτε ανάμεσά μας και πια δεν υπάρχουν. Ιστορίες με καταστάσεις που φαντάζουν εξωπραγματικές για τα σημερινά δεδομένα κι από μικρά όταν ήταν τους εντυπωσίαζαν και ζητούσαν να τις επαναλάβω σε κάθε ευκαιρία. Έτσι έκανα κι εγώ ως παιδί, θυμάμαι. Ρουφούσα σαν το σφουγγάρι ό,τι άκουγα από τους μεγαλύτερους για ανθρώπους και ιστορίες από το παρελθόν.
Σήμερα όμως σκέφτομαι πως τα χρόνια γρήγορα περνούν, κι η πόρτα από τη γέννησή μας και μετά αρχίζει να κλείνει. Αργά αργά κι ίσως με λίγο τρίξιμο από το βάρος των χρόνων που φοράει έως ότου φτάσει μια χαραμάδα απόσταση από το τελειωτικό κλείσιμο, ή έξαφνα σαν να την φύσηξε αγέρας. Μια χαραμάδα, μια στιγμή...

Υποκρισία και χριστιανοί : Γιατί ξεχνάμε τη θνητότητά μας;

Giati-ksexname-ti-thnitotita-mas

Όταν νιώθεις καλά τότε όλος ο κόσμος πιστεύεις πως είναι δικός σου και πως σε αυτόν θα ζήσεις για πάντα. Όταν νιώθεις στεναχωρημένος "πέφτεις", πιστεύεις πως δεν χωρείς πουθενά, ο κόσμος αυτός δεν είναι για σένα κι απογοητευμένος κλείνεσαι στον εαυτό σου.
Και στην πρώτη και στη δεύτερη περίπτωση όμως, μία είναι η αλήθεια: Ζεις, αισθάνεσαι, υπάρχεις κι έτσι θα συνεχίσει να είναι ακόμη κι αν πονάς ή όταν χοροπηδάς χαρούμενος, αν κλαις ή αν γελάς. Κι όλα αυτά θα τα κάνεις μέχρι εκείνο το τελευταίο εκατοστό του δευτερολέπτου που η ψυχή θα αφήσει το σώμα ελαφρύτερο κατά 21 γραμμάρια...
Αρχή ενός νέου μήνα αύριο. Ενός Οκτώβρη φανερά Φθινοπωρινού, λίγο μελαγχολικού, αγαπημένης εποχής της αφεντιάς μου κι εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων στον κόσμο. Ωραία εποχή να μιλήσουμε για θάνατο.

5 βοηθητικά αναγνώσματα για να μην είναι όλα του γάμου δύσκολα!

12 βοηθητικά αναγνώσματα για να μην είναι όλα του γάμου δύσκολα!

"Απλά, δεν τον αντέχω άλλο! Μου έχει σπάσει τα νεύρα!"  είπε η Έφη κι εγώ σιώπησα, σκεπτόμενη όλες εκείνες τις φορές που μετρούσα τα δικά μου κουρελιασμένα νεύρα και ήθελα να φύγω όσο μακρύτερα γίνεται από τον προηγούμενο άντρα μου. Τι είναι όμως αυτό που πραγματικά αποξενώνει τα ζευγάρια; Αυτό που αργά-αργά "τρώει" την αγάπη μέσα σε έναν γάμο και μαραζώνει τους συντρόφους; Για τη δική μου (διπλή) εμπειρία γάμου θα σας μιλήσω σήμερα και με την ευκαιρία θα σας προτείνω 5 εξαιρετικά βοηθητικά αναγνώσματα για να μην είναι και στον δικό σας γάμο όλα δύσκολα!

Το μεγαλύτερο ψέμα σχετικά με την Παράδοση του Εαυτού (και γιατί δεν πρέπει να το πιστέψεις!)

Παράδοση του Εαυτού
  Εάν με ρωτούσες πριν αρκετά χρόνια τι θέλω από τη ζωή μου, δεν θα ήξερα να σου απαντήσω, σου το λέω ειλικρινά. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να αποστασιοποιηθώ από τα συναισθήματά μου και να αντιμετωπίσω με τη λογική τη ζωή και όσα μου έφερνε αλλά όντας συναισθηματικό πλάσμα δεν τα κατάφερνα.
Έπρεπε να φάω αρκετά χαστούκια για να μάθω να κάνω αυτόν τον διαχωρισμό σε κάθε δύσκολη ώρα που περνούσα κι έτσι να μάθω εντέλει τον τρόπο που θα αντιμετώπιζα τον εαυτό μου κι επομένως και τις καταστάσεις που η ζωή μου έφερνε.
Με λίγα λόγια, έπρεπε να βρω τον τρόπο να σκέφτομαι σε τρίτο πρόσωπο. Όταν αυτό το έκανα, όλα δρομολογήθηκαν προς την πόρτα εξόδου από τις προσωπικές κρίσεις και βρήκα επιτέλους τον εαυτό μου.

Ακολουθώντας το μονοπάτι πίσω στην ελπίδα

Ακολουθώντας το μονοπάτι πίσω στην ελπίδα

  Περίμενα μία εβδομάδα για να βγει η ιστολογική διάγνωση. Το μέγεθος της απειλής ήταν όσο το μέγεθος μίας φακής, κι όμως κατάφερε να φέρει τα πάνω-κάτω στη ζωή μας. Είχε απλωθεί η σιωπή στο σπίτι περισσότερο από ότι συνήθιζε, την ίδια ώρα που οι τοίχοι αντανακλούσαν τις πιο βαθιές μας σκέψεις. Όταν συμβαίνει κάτι τόσο σοβαρό, τότε μόνο μπαίνεις σε κείνο το μέρος του μυαλού όπου υπάρχουν οι πιο δυσοίωνες πιθανότητες, κι εκεί ξεκινά ο φαύλος κύκλος στον οποίο αυτοκαλείσαι να χορέψεις...

Συνεχώς προς τα εμπρός επεκτεινόμενοι (ας είμαστε)

Συνεχώς-προς-τα-εμπρός-επεκτεινόμενοι-ας-είμαστε

  Με μία προτροπή ξεκίνησα σήμερα να γράφω τούτες τις αράδες, αφού θυμήθηκα κάποιες στιγμές από το παρελθόν που νόμιζα πως είχα αφήσει σε μία σκονισμένη γωνιά του μυαλού μου· να μην έχω μαζί τους επαφή, να μην με θλίβουν.

Πανσέληνος

Η δική μου Σελήνη
Ήταν η νύχτα που έσκυψα να δω μες στο φεγγάρι, τα μάτια σου να δω, να τα φιλήσω, κι ας ορκιζόμουν κάποτε πως δεν σ' αγάπησα, εσένα που, πριν γεννηθώ, από άκρη σ' άκρη του Χρόνου, σε ήξερα, σε γνώριζα καλά, άγγελέ μου, άντρα μου, φως μου, του φεγγαριού μου ανασασμέ...

Έσταζαν τα μάτια σου φως χλωμό και πράσινα διαμάντια, γη, ουρανός, νερά όλα σιωπούσαν στην αγάπη μας. Τ' αερικά που ήρθαν να με αγγίξουν όλο γι' αυτό μιλούσαν, κι ήταν απλό, αλήθεια, το πόσο φυσικά σ' αγαπούσα...

Άντρα μου, φως μου, του φεγγαριού μου ανασασμέ...

Χορεύει η Σελήνη στο δωμάτιο απόψε. Να πιω το νερό σου για λίγο σηκώθηκα, ύστερα πάλι στα φαρδιά σου μπράτσα ανάμεσα κούρνιασα ν' αγγίξω το αύριο.

-Που ήσουν; με ρώτησες
-Μα, Σ' αγαπάω! δεν το ξέρεις;
 Κοιμήσου, άντρα μου, φως μου, του φεγγαριού μου ανασασμέ...


[Αφιερωμένο στον άντρα μου, με την ευκαιρία της αποψινής Πανσελήνου]


Περισσότερα Άρθρα Που Θα Σου Άρεσε Να Διαβάσεις: