Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απλή ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απλή ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Βρίσκοντας εν Θεώ το νόημα της ζωής

Vriskontas-tis-zois-to-noima-#LiaInVivo
[Εικόνα: Adriel Kloppenburg - Unsplash]
Πάντα πίστευα πως ζωή δίχως νόημα είναι μία ζωή χαμένη. Το γνωρίζουν όμως αυτό όλοι οι άνθρωποι; Αισθάνονται ανικανοποίητοι όταν η ζωή τους δεν έχει νόημα; Ή μήπως δεν έχουμε όλοι  την αντίληψη για να αναζητήσουμε το νόημα στη ζωή;
Αυτές κι άλλες διάφορες μα πάντα σχετικές με το νόημα της ζωής αναζητήσεις θα προσπαθήσω να εντυπώσω σήμερα σε τούτη τη σελίδα, αποτυπώνοντας τις σκέψεις και τις γνώσεις μου, ενημερώνοντας και συνάμα αφυπνίζοντας. Ας δούμε μαζί λοιπόν φίλοι μου, που θα βρούμε της ζωής μας το νόημα:

Όταν οι γιορτές σε πονούν : 3 τρόποι για να επαναφέρεις τη χαρά

Όταν-οι-γιορτές-σε-τρομάζουν-3-τρόποι-για-να-επαναφέρεις-τη-χαρά
Photo by Joanna Kosinska on Unsplash
Πολλά δεν θέλω να σου πω σήμερα, είσαι σε γιορτινή περίοδο και δεν θέλω να σε κουράζω. Δεν θα σου δείξω το δρόμο εντός σου, δεν θα σε συμβουλέψω για το πως θα βρεις τον χαμένο (ή νέο) εαυτό σου. Θα ήθελα μονάχα να σου πω, πως έτσι κι αλλιώς θα έρθει μια μέρα που δεν θα μπορείς να κάνεις διαφορετικά, δεν θα έχεις άλλο δρόμο ή τρόπο, παρά να σταθείς αντίκρυ στο δικό σου βλέμμα και ν' ανταμωθούν οι κόρες, να καρφωθείς. Κατάματα, λέω, θ' αναγκαστείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου, κι ύστερα, ήσυχα-ήσυχα, θα τα πείτε όλα. Γιατί τότε θα έχει έρθει το δικό σου πλήρωμα του χρόνου. Τότε θα είναι η ώρα της δικής σου αλήθειας. Η ώρα που θα εκτιναχθούν όλα από μέσα σου, ακόμη κι εκείνα που πάσχιζες τόσα χρόνια να κρύψεις, κι έλεγες πως φεύγοντας απ' τη ζωή μαζί σου θα τα έπαιρνες. Άλλωστε, εκείνα τ' απόκρυφα είναι που γίνανε φωτιά και σήμερα σε καίνε...

Από την αθωότητα στην ανασφάλεια - Πως να νιώσεις ασφαλής σε έναν κόσμο που δεν είναι

Photo by frank mckenna 
Κοιτάζοντας τα παιδιά μου που έγιναν πια ολόκληροι άντρες, αναρωτιέμαι το πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια. Σκέφτομαι έντονα τις τελευταίες μέρες, με τόσα που βλέπω στις ειδήσεις να γίνονται καθημερινά, το πως ένας άνθρωπος περνά από την παιδική αθωότητα στο έγκλημα, στο κακό γενικά, και πως η αθωότητα και η αγνότητα μετατρέπονται, αργά - αργά φαντάζομαι, αυτές δεν είναι διαδικασίες που συμβαίνουν ξαφνικά, σε ανασφάλεια και τρόμο.
Μπορείς εσύ μέσα από τις αναδρομές σου στο παρελθόν να σημαδέψεις την ακριβή χρονική στιγμή που άρχισες να αντιλαμβάνεσαι το κακό και το καλό και να τα ξεχωρίζεις; Εγώ δεν μπορώ, όσο κι αν το έχω προσπαθήσει. Συμβαίνουν όλα βλέπεις μέσα στο πέρασμα του χρόνου, σε μία ομιχλώδη μοναχική πορεία, όπου τη μια στιγμή πιάνεις τον εαυτό σου αθώο και την άλλη γνώστη του κακού...

Όταν έχεις πολλές επιλογές, είναι πραγματικά δική σου η απόφαση;

Όταν-έχεις-πολλές-επιλογές
Πηγή εικόνας: rawpixel ♦ Unsplash
Έψαχνα στο ράφι της υπεραγοράς για εκείνο το τσάι που θα μου τραβούσε την προσοχή. Τόσες πολλές γεύσεις και ποικιλίες... Πρώτη φορά έδινα σημασία σε κείνη την πλευρά του διαδρόμου αφού είμαι πιο πολύ τύπος του καφέ παρά των άλλων ροφημάτων. Ωστόσο αφού πήρα την απόφαση να τον κόψω, έπρεπε να βρω και κάτι για να τον αντικαταστήσω, έτσι δεν είναι;

Μιλώντας τις προάλλες με μία φίλη για το μέγεθος και την ποιότητα της πληροφορίας που έχουμε στην εποχή μας σε σχέση με άλλες χρονικές περιόδους, καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως ο όγκος των πληροφοριών που λαμβάνουμε καθημερινά είναι τεράστιος. Τόσο, που δεν τον αντέχουμε με αποτέλεσμα να έχουμε φτιάξει ο καθένας από εμάς τα δικά του, εντελώς προσωπικά φίλτρα όπου συλλέγει και ξεκαθαρίζει τι θα κρατήσει και τι όχι εντελώς μηχανικά.
Θα έχετε βεβαίως παρατηρήσει κι εσείς πως πλέον οι δυνατότητες είναι ατελεύτητες...

Ζήτησα από το Θεό...

Ζήτησα-από-το-Θεό

Ζήτησα από το θεό να πάρει τον πόνο μου κι Εκείνος είπε: "Όχι, γιατί δεν μπορώ να πάρω κάτι από σένα αν δεν είσαι εσύ πραγματικά αποφασισμένος να το αποχωριστείς".

Ζήτησα από το Θεό να θεραπεύσει την αναπηρία μου κι Εκείνος είπε: "Όχι, γιατί η ψυχή σου είναι απόλυτα υγιής, ενώ το σώμα απλά προσωρινό".

Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει υπομονή κι Εκείνος είπε: "Όχι, γιατί η υπομονή δεν χορηγείται αλλά αποκτάται μέσα από τις εμπειρίες".

Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει ευτυχία κι Εκείνος είπε: "Όχι, γιατί σου έχω δώσει τόση ευλογία που αν μάθεις να τη διακρίνεις και να τη διαχειρίζεσαι θα είσαι πάντα ευτυχισμένος".

Ζήτησα από το Θεό να με λυπηθεί μέσα στη δυστυχία μου κι Εκείνος είπε: "Όχι, γιατί αυτή η δυστυχία είναι που σε τράβηξε μακριά από τις κοσμικές έγνοιες και σε έφερε και πάλι κοντά μου".

Ζήτησα από το Θεό να με βοηθήσει να αναπτυχθώ πνευματικά κι Εκείνος είπε: "Όχι, γιατί είναι δική σου δουλειά η ανάπτυξη, ενώ δική μου είναι να σε κλαδεύω για να καρποφορείς".

Ζήτησα όλα όσα θα μπορούσαν να μου δώσουν χαρά σε αυτή τη μίζερη ζωή κι ο Θεός είπε: "Όχι, γιατί σου έχω δώσει Ζωή και με αυτή μπορείς να χαρείς τα πάντα αρκεί να το θελήσεις".

Ζήτησα από το Θεό να με βοηθήσει να αγαπώ τους άλλους όσο Εκείνος αγαπάει εμένα κι Εκείνος είπε: "Ααα! Επιτέλους, κατάλαβες!..."

Όταν η πόρτα πίσω μας κλείσει...

Όταν η πόρτα πίσω μας κλείσει

Συνηθίζω να λέω στα παιδιά μου ιστορίες από τα παλιά. Από ανθρώπους που έζησαν κάποτε ανάμεσά μας και πια δεν υπάρχουν. Ιστορίες με καταστάσεις που φαντάζουν εξωπραγματικές για τα σημερινά δεδομένα κι από μικρά όταν ήταν τους εντυπωσίαζαν και ζητούσαν να τις επαναλάβω σε κάθε ευκαιρία. Έτσι έκανα κι εγώ ως παιδί, θυμάμαι. Ρουφούσα σαν το σφουγγάρι ό,τι άκουγα από τους μεγαλύτερους για ανθρώπους και ιστορίες από το παρελθόν.
Σήμερα όμως σκέφτομαι πως τα χρόνια γρήγορα περνούν, κι η πόρτα από τη γέννησή μας και μετά αρχίζει να κλείνει. Αργά αργά κι ίσως με λίγο τρίξιμο από το βάρος των χρόνων που φοράει έως ότου φτάσει μια χαραμάδα απόσταση από το τελειωτικό κλείσιμο, ή έξαφνα σαν να την φύσηξε αγέρας. Μια χαραμάδα, μια στιγμή...

Απλά, πρακτικά πράγματα που μπορείς να κάνεις όταν νιώθεις πως δεν αντέχεις άλλο

Όταν νιώθεις πως δεν αντέχεις άλλο

Αλήθεια, τι κάνεις εκείνες τις μέρες που απλά δεν μπορείς; Δεν αντέχεις να δεις άνθρωπο, νιώθεις πως όλα σου φταίνε, σου έχουν πέσει όλα μαζεμένα; Τι κάνεις όταν πραγματικά τα προβλήματα κάνουν τη ζωή σου να μοιάζει με θάλασσα φουρτουνιασμένη, κι εσύ παλεύεις να κολυμπήσεις μέσα στα κύματα, χωρίς σωσίβιο, χωρίς ασφάλεια, σφοδρά εξαντλημένος;

5 Αδιαμφισβήτητα στοιχεία της ζωής και ο Steve Jobs

5-stoixeia-tis-zois-kai-o-Steve-Jobs

Ο Steve Jobs λίγο πριν πεθάνει στα 56 του από καρκίνο στο πάγκρεας είπε στο κρεβάτι του νοσοκομείου:

Υποκρισία και χριστιανοί : Γιατί ξεχνάμε τη θνητότητά μας;

Giati-ksexname-ti-thnitotita-mas

Όταν νιώθεις καλά τότε όλος ο κόσμος πιστεύεις πως είναι δικός σου και πως σε αυτόν θα ζήσεις για πάντα. Όταν νιώθεις στεναχωρημένος "πέφτεις", πιστεύεις πως δεν χωρείς πουθενά, ο κόσμος αυτός δεν είναι για σένα κι απογοητευμένος κλείνεσαι στον εαυτό σου.
Και στην πρώτη και στη δεύτερη περίπτωση όμως, μία είναι η αλήθεια: Ζεις, αισθάνεσαι, υπάρχεις κι έτσι θα συνεχίσει να είναι ακόμη κι αν πονάς ή όταν χοροπηδάς χαρούμενος, αν κλαις ή αν γελάς. Κι όλα αυτά θα τα κάνεις μέχρι εκείνο το τελευταίο εκατοστό του δευτερολέπτου που η ψυχή θα αφήσει το σώμα ελαφρύτερο κατά 21 γραμμάρια...
Αρχή ενός νέου μήνα αύριο. Ενός Οκτώβρη φανερά Φθινοπωρινού, λίγο μελαγχολικού, αγαπημένης εποχής της αφεντιάς μου κι εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων στον κόσμο. Ωραία εποχή να μιλήσουμε για θάνατο.

Πότε συναντάμε τον Θεό; [ Η Γη της Επαγγελίας ]

Πότε συναντάμε τον Θεό;

Όταν σκεφτόμαστε τη Γη της Επαγγελίας, σίγουρα δεν έχουμε όλοι την ίδια εικόνα. Ίσως να είναι επηρεασμένη από τον κινηματογράφο και την διεύθυνση φωτογραφίας της κάθε επικής ταινίας όπου είχε αναφορές σε αυτήν, η Γη της Επαγγελίας όμως παραμένει πάντα ουτοπική εικόνα που εξαρτάται από τη φαντασία του καθενός. Κι εκεί, μέσα σε αυτή την πανέμορφη εικόνα, έχουμε την εντύπωση πως θα συναντήσουμε μία μέρα τον Θεό. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Τι θέλει ο Θεός από εμάς;

Τι θέλει ο Θεός από εμάς;

Γιατί αυτό που θέλει τελικά ο Θεός από εμάς, είναι πιο απλό από ό,τι νομίζουμε...

- Μα τι θέλει επιτέλους ο Θεός από μένα;
Αυτή δεν είναι μία ερώτηση που κι εσύ έχεις κάνει σε δύσκολες στιγμές σου; Τότε που ενώ θεωρούσες πως τα έκανες όλα σωστά, έδινες από το υστέρημά σου στους φτωχούς, έκανες την προσευχή σου και πήγαινες στην εκκλησία, προσπαθούσες να τηρείς κατά γράμμα τις εντολές του Κυρίου σου, κι όμως... όλα σου πήγαιναν στραβά.
Θυμάσαι εκείνη την περίοδο της ζωής σου; Μήπως την ζεις τώρα;

Αναρωτιέσαι αν είσαι στον σωστό δρόμο; Μάθε πως θα το επιβεβαιώσεις!

Αναρωτιέσαι αν είσαι στον σωστό δρόμο;
Photo via Good Free Photos
Ζητάμε σημάδια. Κάτι θεόσταλτο που θα έρθει για να μας δείξει το αν βαδίζουμε στον σωστό δρόμο ή όχι στην προσπάθεια να αγγίξουμε τις προσδοκίες και τα όνειρά μας.

Ακολουθώντας το μονοπάτι πίσω στην ελπίδα

Ακολουθώντας το μονοπάτι πίσω στην ελπίδα

  Περίμενα μία εβδομάδα για να βγει η ιστολογική διάγνωση. Το μέγεθος της απειλής ήταν όσο το μέγεθος μίας φακής, κι όμως κατάφερε να φέρει τα πάνω-κάτω στη ζωή μας. Είχε απλωθεί η σιωπή στο σπίτι περισσότερο από ότι συνήθιζε, την ίδια ώρα που οι τοίχοι αντανακλούσαν τις πιο βαθιές μας σκέψεις. Όταν συμβαίνει κάτι τόσο σοβαρό, τότε μόνο μπαίνεις σε κείνο το μέρος του μυαλού όπου υπάρχουν οι πιο δυσοίωνες πιθανότητες, κι εκεί ξεκινά ο φαύλος κύκλος στον οποίο αυτοκαλείσαι να χορέψεις...

Αμαρτίες Γονέων, όντως παιδεύουσι τέκνα;

Αμαρτίες-Γονέων-Όντως-Παιδεύουσι-τέκνα;

  Κοίταξα τον μεγάλο μου γιο και είπα μέσα μου: "Θεέ μου! Πόσο μου μοιάζει..." Αργότερα μέσα στη μέρα καθώς παρατηρούσα τον μικρότερο γιο μου, συνειδητοποίησα για ακόμη μία φορά πως παρόλο που τα χαρακτηριστικά του παραπέμπουν περισσότερο στον πατέρα του, κάποιες κινήσεις, μορφασμοί, ακόμη και εκφράσεις που χρησιμοποιεί φέρνουν απόλυτα σε μένα. "Πόσο μου μοιάζουν!" επανέλαβα στον εαυτό μου σέρνοντας μία ελάχιστη θλίψη στο δωμάτιο, καθώς αυτό που καλούμαι να αντικρίσω καθρεφτίζοντας στα παιδιά μου τον εαυτό μου είναι όλα εκείνα τα "στραβά" που δεν ήθελα να πάρουν από μένα κι όμως τα πήραν.

Τα μάτια της Ψυχής

Ta_matia-tis-psichis

 Περνά ο καιρός, περνάμε κι εμείς μαζί του. Περιστρεφόμαστε γύρω από την ρουτίνα της καθημερινότητας κι εν μέσω ιλίγγου κάποτε αντιλαμβανόμαστε τον καιρό που κυλά ολόγυρά μας σε δίνη που μας παρασέρνει.

Πως νιώθω φανταστικά ξοδεύοντας λιγότερα και αποταμιεύοντας!

Νιώσε-φανταστικά-ξοδεύοντας-λιγότερα-χρήματα-και-αποταμιεύοντας!

Έχω απλοποιήσει τη ζωή μου, ο άνθρωπος που ήμουν κάποτε δεν είμαι πια. Πες φταίει η Κρίση, πες έφταιξε η ζωή μου, το αποτέλεσμα είναι πως κατάφερα να έχω στην κατοχή μου πράγματα ελάχιστα, μόνο τα απαραίτητα, να έχω πουλήσει όλα όσα θεώρησα περιττά και να ζω πλέον -πολύ ικανοποιημένη- με τη βεβαιότητα πως τίποτα στη ζωή που να έχει πραγματική σημασία δεν είναι υλικό αγαθό. Γι' αυτό εδώ θα σου εξηγήσω πως γίνεται να νιώθω φανταστικά ξοδεύοντας λιγότερα και αποταμιεύοντας!

Τα 'Θέλω-που-ποτέ-δεν-τελειώνουν'

Τα "Θέλω-που-ποτέ-δεν-τελειώνουν"

Το έχεις νιώσει, έτσι δεν είναι; Ίσως το νιώθεις και αυτή τη στιγμή που είσαι εδώ μαζί μου και διαβάζεις όσα σου γράφω. Είναι ο κύκλος της επιθυμίας που στριφογυρίζει προκαλώντας σου ζάλη… Τα «Θέλω που ποτέ δεν τελειώνουν» και ποτέ δεν κοιμούνται σε διεγείρουν, σε προκαλούν, σε ενοχλούν… Κάνοντάς σε δυστυχισμένο.

Περισσότερα Άρθρα Που Θα Σου Άρεσε Να Διαβάσεις: