Από το Blogger.

Όταν νιώθεις μόνος και χαμένος

Όταν νιώθεις μόνος και χαμένος
Κάποιες φορές η ψυχή μου λεπταίνει. Αδυνατίζει τόσο που περνάει μέσα από τις χαραμάδες και χαίρεται τα πάντα στη ζωή: από το πιο μεγάλο έως το πιο μικρό κι ασήμαντο. Τα διαπερνά κι ένα γίνεται με το κάθε τι που ο Θεός στέλνει στο δρόμο της. Κι είναι ευτυχισμένη με τούτη τη διαδρομή.

Άλλοτε πάλι, η ψυχή μου βαραίνει. Καταπίνει όσα της συμβαίνουν δίχως να τα χωνεύει και τότε είναι που παχαίνει πολύ, τόσο που λέω δεν θ' αντέξει, θα σκάσει μια μέρα. Κι είναι τότε θλιμμένη, νιώθει μόνη και χαμένη.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν σε μένα, στον ίδιο άνθρωπο, όχι σε άλλον. Κι είμαι η μέρα, είμαι κι η νύχτα. Πονάω, γελάω, χαίρομαι και λυπάμαι. Μαζί, όλα. Όχι ταυτόχρονα, αλλά μαζί. Κι έτσι, λέγομαι Άνθρωπος, αφού τα νιώθω και τα γεύομαι, τα περνώ και τ' αφήνω πίσω μου για να τα πιάσω πάλι μια μέρα από την αρχή.
Κύκλους κάνει η ζωή, το ξέρεις δα. Κύκλους κάνεις κι εσύ, κι εγώ, μαζί της.

Έχω σταματήσει να κυνηγώ την ομορφιά και την τελειότητα. Πουθενά δεν με έβγαζε τούτος ο δρόμος, κι έτσι τον άφησα για άλλα μονοπάτια, λιγότερο μοναχικά. Βρίσκω το νόημα εκεί που άλλοι συναντούν κενά αέρος, βρίσκω και τον εαυτό μου ξανά και ξανά εκεί που άλλοι αντικρίζουν απλά καθρέφτες.

Έμαθα να με αναγνωρίζω, αυτό είναι όλο. Έμαθα να με αγαπάω. Χρειάστηκε κόπος και χρόνος· όχι απαραίτητα με την ίδια σειρά. Κι ύστερα κίνησε μόνη της η διαδικασία, αυτόματα. Γέμισε η ψυχή με αγάπη για τα πάντα, γέμισε και με αγάπη για τον εαυτό της.
Γιατί δεν μπορείς να αγαπάς, δεν αγαπάς τίποτα, αν δεν αγαπάς πρώτα τον εαυτό σου. Όλα ξεκινούν από εκεί, από το κέντρο, τον πυρήνα της ύπαρξής σου.

Κι είμαι τώρα εδώ, σήμερα, μετά από τόσον καιρό που έχω να σου γράψω, για να σου πω ένα πράγμα:
Να μάθεις να ΣΕ αγαπάς. Θα βρεις τον τρόπο, αρκεί να το βάλεις σκοπό σου. Κλάψε, γέλα, πείσμωσε, ψάξε, μα μάθε! Γιατί αυτό, μονάχα αυτό θα σε βγάλει μια μέρα από τ' αδιέξοδο όταν θα νιώθεις μόνος... και χαμένος... και θα σε οδηγήσει εκεί που η ζωή θ' αξίζει!