Από το Blogger.

Όταν το άγχος μας καταβάλει - Ο Φόβος του αύριο και πως θα τον αντιμετωπίσετε

Ο-φόβος-του-αύριο-και-πως-θα-τον-αντιμετωπίσετε
[ Εικόνα: Federica Galli, Unsplash ]
Το "Κουράγιο" είναι μία λέξη που φτάνει συχνά στα χείλη μας· ή στη σκέψη μας. Τη λέμε στους άλλους για να τους ενθαρρύνουμε να συνεχίσουν να ζουν, τη λέμε και στον εαυτό μας.
Η λέξη Κουράγιο  σημαίνει τη σωματική και ψυχική αντοχή που χρειάζεται για να συνεχίσουμε μια επίπονη προσπάθεια. Από που μπορούμε όμως να αντλήσουμε κουράγιο, κανείς δεν μας λέει.

Κάποιες φορές το κουράγιο γίνεται εμφανή, σαν την προσπάθεια του Δαυίδ μπροστά στον Γολιάθ. Άλλες φορές πάλι είναι σιωπηλό κι αόρατο, σφίγγει τα δόντια και με ηρεμία ανοίγει δρόμο στην ψυχή μέσα από τις δυσκολίες.
Ακόμη κι όταν δεν το βλέπουμε ή δεν το νιώθουμε, σίγουρα ακούμε ιστορίες γι' αυτό και το θαυμάζουμε, πολύ περισσότερο δε ευχόμαστε στις δύσκολες στιγμές μας να μας καταδεχθεί και να μας κυβερνήσει. Γιατί στην απουσία του έρχεται ο φόβος και τον φόβο δύσκολα μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε...

Ποιες είναι όμως, οι ζωντανές αποδείξεις του κουράγιου; 

  • Δείχνουμε κουράγιο όταν πατάμε και πάλι όρθιοι στα πόδια μας μετά από ένα γερό πέσιμο. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
  • Επιδεικνύουμε κουράγιο όταν δοκιμάζουμε ξανά και ξανά να καταφέρουμε κάτι που θέλουμε πολύ, όταν όλα δείχνουν πως δεν θα πετύχει και όλοι λένε πως δεν είμαστε αρκετά ικανοί για να το αξίζουμε.
  • Κάποιες φορές χρειάζεται όλο μας το κουράγιο ακόμη και για να σηκωθούμε από το κρεββάτι το πρωί, όταν έχουμε χάσει τη διάθεση για ζωή ή όταν η θλίψη που μας έχει καταβάλει απομυζεί όλη μας την ενέργεια.
  • Κουράγιο είναι όταν συμπαραστεκόμαστε σε έναν άνθρωπο που μας έχει ανάγκη, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό για εμάς εκείνη τη χρονική στιγμή, ή
  • Κουράγιο είναι αυτό που κάνουμε βαδίζοντας σε άγνωστα και σε γνωστά μονοπάτια, εστιάζοντας μονάχα στην πίστη πως θα τα καταφέρουμε.
Πολλές φορές αντιλαμβανόμαστε το κουράγιο που δείξαμε σε κάποια δύσκολη χρονική περίοδο της ζωής μας, αφού αυτή πέρασε. Τότε, κοιτάζοντας πίσω, αναρωτιόμαστε "μα πως τα κατάφερα; που βρήκα το κουράγιο;"

Άλλες φορές πάλι, το άγχος μας είναι τόσο ισχυρό που ο φόβος του αύριο ξεπερνά τις δυνάμεις μας και μας καταβάλει. Τότε πρέπει με όσες δυνάμεις μας απομένουν να ανασυγκροτηθούμε και να κάνουμε αυτή τη βασική ερώτηση στον εαυτό μας:

"Σε ποιον τομέα της ζωής μου ξέφυγε ο έλεγχος;"

Κάθε περίσταση της ζωής μας, κάθε κατάσταση που αντιμετωπίζουμε, όσο δύσκολη κι αν είναι, δεν πρέπει να γίνεται η αιτία να χάσουμε το κουράγιο μας. Πως θα γίνει αυτό; Προσπαθώντας να έχουμε τον έλεγχο. Να ορίζουμε δηλαδή τα συναισθήματα και τις πράξεις μας, να οριοθετούμε τον εαυτό μας και να χωρίζουμε αυτά που είναι εφικτά να συμβούν την κάθε περίοδο της ζωής μας από τα ανέφικτα ή τα ουτοπικά. Έτσι, το κάθε τι βρίσκει μεμιάς τη θέση του, τα όνειρα στα όνειρα, τα σχέδια στα σχέδια, η προσπάθεια αποκτά βαθμό δυσκολίας και όλα για εμάς γίνονται όχι απαραίτητα πιο εύκολα αλλά σίγουρα αποκτούν έλεγχο προσβασιμότητας σε συνάρτηση με τις δυνατότητες και τις ικανότητές μας.

Σήμερα στην εκκλησία δημιουργήθηκε ταραχή. Κάποιοι που εκκλησιάζονταν πριν από το οικογενειακό τους μνημόσυνο, ανακάλυψαν πως είχαν έρθει να τιμήσουν το νεκρό και κάποιοι άνθρωποι της οικογενείας που θεωρούνταν ανεπιθύμητοι. Έτσι, ο έλεγχος χάθηκε και γρήγορα τα πράγματα ξέφυγαν. Γίναμε όλοι μάρτυρες ανάρμοστων καταστάσεων όχι μόνο για τα δεδομένα της εκκλησιαστικής γαλήνης, αλλά και γενικά για τα κοινωνικά δεδομένα. Μέσα από τον καυγά αυτοί οι άνθρωποι επιχείρησαν να λύσουν τα οικογενειακά τους προβλήματα παρουσία αγνώστων μαρτύρων. Τι κατάφεραν; Να δημιουργήσουν κι άλλα προβλήματα, να επιβαρύνουν την έτσι κι αλλιώς δύσκολη κατάσταση που βιώνουν και σίγουρα να δείξουν ατιμία απέναντι στο νεκρό τους.
Η θλίψη, το άγχος και ο φόβος του αύριο κυριάρχησαν στα συναισθήματά τους και πήραν τον έλεγχο. Αποτέλεσμα; Το κουβάρι αντί να βρει μία άκρη, μπερδεύτηκε περισσότερο. Έτσι, αμφιβάλλω αν θα μπορέσουν ποτέ να ξεμπερδέψουν, για πολλούς λόγους, τα οικογενειακά τους θέματα.

Ανέφερα το παραπάνω παράδειγμα για να σας δείξω πως η γαλήνη, η ηρεμία, η αντιμετώπιση της ζωής -οποιεσδήποτε κι αν είναι οι συνθήκες- με κουράγιο,αξιοπρέπεια κι ελπίδα, δεν είναι απλά αισθήσεις που είτε τις έχεις είτε όχι. Είναι τρόπος ζωής.
Ένας τρόπος ζωής που όλοι μπορούμε να ακολουθήσουμε και να επωφεληθούμε από αυτόν. 

Αντιμετωπίζοντας το φόβο για το αύριο - Επιλέγοντας να βιώσουμε τη ζωή έχοντας εσωτερική γαλήνη, ηρεμία, ελπίδα κι αξιοπρέπεια.

Βαθιά γνωρίζουμε όλοι πως το αύριο θα είναι πάντα αύριο. Δεν μπορούμε να το αγγίξουμε με την έννοια του χρόνου που εμείς οι άνθρωποι έχουμε ορίσει. Μπορούμε όμως να το αντιληφθούμε μέσα από τα σχέδιά μας που σχεδόν πάντα καταλαμβάνουν και τις επόμενες μέρες από αυτή που ζούμε, παρόλο που δεν ελέγχουμε ούτε το επόμενο δευτερόλεπτο της ζωής μας.
Τώρα, είμαστε. Μιλάμε, εγώ σας γράφω κι εσείς μπορεί να πίνετε καφέ καθώς με διαβάζετε, να καπνίζετε ή να κοιτάζετε ταυτόχρονα το φαγητό που έχετε στη φωτιά για να μην το κάψετε. Τώρα, είμαστε και κάνουμε μαζί αυτά τα υπέροχα πράγματα που προανέφερα. Μετά από ένα δευτερόλεπτο μπορεί να γίνει ένας μεγάλος σεισμός και είτε εγώ που σας γράφω αυτό το δευτερόλεπτο είτε εσείς που κάτι άλλο κάνετε διαβάζοντάς με, να μην υπάρχουμε πια. Το τέλος απέχει πάντα μία ανάσα δρόμο. Γιατί όμως εμείς αγχωνόμαστε κάνοντας σχέδια που ίσως ποτέ να μην πραγματοποιηθούν; 

Προσωπικά, όλα μου τα σχέδια και όλα μου τα όνειρα επέλεξα κάποτε να τα αφήσω στην αγκαλιά του Κυρίου μου, να του εμπιστευθώ τον εαυτό μου, το σήμερα και το αύριο της ζωής μου, και ξεκούραστη, ανάλαφρη κι ανακουφισμένη να προχωρώ στη ζωή χωρίς άγχη, στενοχώριες και βαρίδια. 
Όμως σήμερα θα σας μιλήσω για τη δική σας πίστη και όχι για τη δική μου. Για την πίστη που ίσως να έχει να κάνει με το Ανώτερο από εσάς, ίσως όμως να έχει να κάνει απλά με τον εαυτό σας. 

Πρόσφατα δέχτηκα ένα μήνυμα από έναν αναγνώστη που μου έλεγε: "Ξεκίνησε αρκετά ελπιδοφόρα το όλο άρθρο αλλά όλα χαλάνε όταν μπερδεύεις την θρησκεία μαζί με την αυτοεκτίμηση..λες και τα δύο αυτά ευθυγραμμίζονται μεταξύ τους". (Θα το βρείτε σε αυτό το άρθρο)
Το λάθος λοιπόν του φίλου αναγνώστη ήταν που άφησε τη λέξη "θρησκεία" να επηρεάσει την κρίση του για την πίστη, παρασύροντας μαζί τη χαρά, την ελπίδα κι εντέλει -μιας και αναφερόμαστε στο συγκεκριμένο άρθρο- την αυτοεκτίμηση, η οποία και τον ενδιέφερε αφού τον προσέλκυσε να διαβάσει όσα έγραφα.

Να λοιπόν το λάθος μας. Η πίστη, δεν έχει να κάνει με τη θρησκεία. Εγώ, εσύ ή κάποιος άλλος, έχουμε απόλυτα συν υφάνει την πίστη μας με το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού οπότε και με την ορθόδοξη χριστιανική μας πίστη. 
Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει πως κάποιος τρίτος που διαβάζει τώρα κι έχει η πίστη του διαφορετική ονομασία και προέλευση, δεν μπορεί να νικήσει τους φόβους του βασιζόμενος σε όσα γράφω. Δεν σημαίνει βεβαίως και ότι όποιος δεν είναι ορθόδοξος χριστιανός, ή χριστιανός, δεν έχει πίστη ή δεν έχει δικαίωμα να έχει πίστη. Σε αυτό, είμαι απόλυτη και κατηγορηματική.

Η πίστη, είναι κινητήριος δύναμη. Ας αρχίσουμε από αυτό. Από αυτήν πηγάζει το κουράγιο και αυτή στρώνει το δρόμο στη χαρά, στην ελπίδα, στη γαλήνη και στην αυτοεκτίμηση.
Το να πιστεύεις, είναι σπουδαίο κατόρθωμα! Το να αφήνεσαι με εμπιστοσύνη σε αυτό που πιστεύεις, είναι απλά υπέροχα απελευθερωτικό. Το να μην πιστεύεις, είναι κατά τη γνώμη μου χάσιμο χρόνου ζωής, ελάττωμα που θα σου φέρει εμπόδια στην πνευματική σου ανάπτυξη και θα γεννά πάντα το φόβο. Γιατί, μόνο όταν πιστεύεις δεν φοβάσαι τίποτα!

Εν κατακλείδι, τι μπορούμε να κάνουμε για να μην μας καταβάλει το άγχος και για να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας;

  1. Αποδεχόμαστε ό,τι είναι στη ζωή μας αληθινό κι ανεξαρτητοποιούμαστε από ουτοπικά σχέδια και όνειρα. Αποδεχόμαστε όσα η ζωή μας φέρνει και πορευόμαστε με αυτή τη ζωή που έχουμε έως ότου οι καταστάσεις να είναι ευνοϊκές για να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι για να την αλλάξουμε.
  2. Πιστεύουμε με όλη μας τη δύναμη, ανοίγουμε διάπλατα την ψυχή μας κι αλλάζουμε οπτική με βάση την Πίστη: Αντιμετωπίζουμε τη ζωή με θάρρος, κουράγιο κι εντιμότητα απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους. 
  3. Παίρνουμε τον έλεγχο των καταστάσεων και των συναισθημάτων μας, δηλαδή αποκτάμε τον έλεγχο του Εαυτού μας. Διοχετεύουμε την ενέργειά μας σε ό,τι αξίζει κι αποφεύγουμε να περιφέρουμε εαυτούς αυτοτιμωρούμενοι για ό,τι έγινε στο παρελθόν και δεν μπορούμε να αλλάξουμε.
  4. Αποκτούμε πλήρη αντίληψη της μικρότητας και της θνητότητάς μας! Τότε μόνο όλα μπαίνουν στις πραγματικές τους διαστάσεις κι εμείς μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε.