Από το Blogger.

Από την αθωότητα στην ανασφάλεια - Πως να νιώσεις ασφαλής σε έναν κόσμο που δεν είναι

Photo by frank mckenna 
Κοιτάζοντας τα παιδιά μου που έγιναν πια ολόκληροι άντρες, αναρωτιέμαι το πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια. Σκέφτομαι έντονα τις τελευταίες μέρες, με τόσα που βλέπω στις ειδήσεις να γίνονται καθημερινά, το πως ένας άνθρωπος περνά από την παιδική αθωότητα στο έγκλημα, στο κακό γενικά, και πως η αθωότητα και η αγνότητα μετατρέπονται, αργά - αργά φαντάζομαι, αυτές δεν είναι διαδικασίες που συμβαίνουν ξαφνικά, σε ανασφάλεια και τρόμο.
Μπορείς εσύ μέσα από τις αναδρομές σου στο παρελθόν να σημαδέψεις την ακριβή χρονική στιγμή που άρχισες να αντιλαμβάνεσαι το κακό και το καλό και να τα ξεχωρίζεις; Εγώ δεν μπορώ, όσο κι αν το έχω προσπαθήσει. Συμβαίνουν όλα βλέπεις μέσα στο πέρασμα του χρόνου, σε μία ομιχλώδη μοναχική πορεία, όπου τη μια στιγμή πιάνεις τον εαυτό σου αθώο και την άλλη γνώστη του κακού...

Η δυναμική της ανθρωπότητας είναι τρομακτική, αν το καλοσκεφτείς. Όσο μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε, τόσο μεγαλύτερη ευκολία αποκτάμε στο να πλησιάσουμε το κακό, να ξεφύγουμε από το χέρι του καλού όπως τα νήπια που ξεφεύγουν από το χέρι της μάνας. Και κάπου εκεί σε αυτή την πορεία ξεκινάμε να αναγνωρίζουμε τις προσωπικές τάσεις που έχει ο καθένας μας. Τις αδυναμίες μας δηλαδή και τα σημεία όπου αναγνωρίζουμε πως, για χάρη τους, για την απόκτησή τους ή τη διεκδίκησή τους ή απλά και μόνο για την απόλαυσή τους, θα αφεθούμε· θα ξεφύγουμε από το χέρι του Θεού και θα αμαρτήσουμε. Θα γευτούμε το μήλο.

Μα, ποιοι είμαστε επιτέλους; Ποιός είσαι; Ποια είμαι...

Το μαθαίνουμε ποτέ;


Ξοδεύουμε χρόνο και ενέργεια σε πράγματα που είναι φευγαλέα. Πως μπορούμε όμως να είμαστε βέβαιοι για το ορθό των πράξεών μας σε έναν κόσμο που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να διαλαλεί την -κακή- πραμάτεια του;

Όλα γύρω μας φωνάζουν πως η αίσθηση της ασφάλειας είναι προσωρινή. Ίσως μάλιστα να είναι εντελώς ψεύτικη. Νιώθουν ασφάλεια τα μωρά στην αγκαλιά της μάνας, την παίρνει ο ύπνος, κι εκείνα πέφτουν...
Τη μία στιγμή νιώθεις πως είσαι ασφαλής και την άλλη δεν είσαι. Γιατί, δεν είσαι! Γιατί ο κόσμος όπου ζεις δεν σου υποσχέθηκε ποτέ ασφάλεια... Σε πλάνεψε, ναι. 
Χρήματα, εργασία, ένα σπίτι, μία οικογένεια. Όλα αυτά είναι σημεία όπου εσύ στο κέντρο τους νιώθεις ασφαλής. Σημεία που στηρίζονται όμως σε ένα χάος που σε αφήνει ξεκρέμαστο αναπάντεχα.

Σε κάποια στιγμή της ζωής μας το ανακαλύπτουμε αυτό με τον πικρό, τον δύσκολο τρόπο της απώλειας. Κι η ασφάλεια φτερουγίζει μακριά μας. Και κάπως έτσι συμβαίνει η ανταλλαγή της πρότερης ασφάλειας και της αθωότητας με την ανασφάλεια και τον φόβο. 

Υπήρξαμε όμως ποτέ πραγματικά αθώοι; Αναρωτιέμαι...

ὥσπερ γὰρ διὰ τῆς παρακοῆς τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου ἁμαρτωλοὶ κατεστάθησαν οἱ πολλοί, οὕτω καὶ διὰ τῆς ὑπακοῆς τοῦ ἑνὸς δίκαιοι κατασταθήσονται οἱ πολλοί. - Ρωμ. 5,19
Το πιο σημαντικό για τον άνθρωπο είναι να καταφέρει να κατανοήσει τον εαυτό του. Ποιός είναι, τι θέλει από τη ζωή, τις δυνατότητες και τα όνειρά του. Να κατανοήσει κι ότι δεν είναι τέλειος, δεν θα είναι τέλειος ποτέ. Οπότε η πραγματική αθωότητα ποτέ δεν επιτυγχάνεται, ούτε κατά την παιδική ηλικία. Υπάρχει μέσα μας το ζιζάνιο του κακού κι εμείς σε όλη μας τη ζωή , ως επίμονοι κηπουροί πρέπει με ζήλο, προσήλωση κι ευσυνειδησία να δουλέψουμε για να το ξεριζώσουμε. Γιατί γεννηθήκαμε σε έναν αμαρτωλό κόσμο και η φυσική ροπή που έχουμε προς την πτώση μας οδηγεί στο να πράττουμε πράγματα που θα μας απογοητεύσουν. Έτσι απλά.

ὥστε εἴ τις ἐν Χριστῷ καινὴ κτίσις· τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονε καινὰ τὰ πάντα. [Β Κορ. 5,17 ] : (Κατά συνέπεια όποιος είναι αναγεννημένος και ενωμένος με τον Χριστό είναι νέα δημιουργία, νέος άνθρωπος. Η αρχαία κατάσταση της αμαρτίας και της καταδίκης πέρασε. Ιδού όλα έχουν γίνει νέα.)
Ήρθε όμως κάποτε στον κόσμο ένα μωρό που έκλαψε όπως όλα τα άλλα μωρά που πρωτο-ανάσαναν οξυγόνο. Άνοιξαν τα πνευμόνια Του, τρόμαξε στο πρώτο άγγιγμα της ζωής, κι έκλαψε. Κι αυτό το μωρό ήρθε για να φορτωθεί τις αμαρτίες μας, να σηκώσει τα βάρη μας επάνω στον σταυρό Του και με τον θάνατό Του να μας δώσει ελπίδα. Ήρθε για να μας δείξει έναν άλλο, νέο δρόμο από αυτόν της ανασφάλειας και της αμαρτίας. Ήρθε για να μας ξεκουράσει από τον φόβο.

Από την αθωότητα στην ανασφάλεια - Πως να νιώσεις ασφαλής σε έναν κόσμο που δεν είναι

Υπάρχει λύση: Αφέσου!
Δεν χρειάζεται να τα έχουμε όλα υπό έλεγχο, όλα μελετημένα κι οργανωμένα. Δεν είναι καν ανάγκη να ζούμε με την έγνοια πως θα ξεπέσουμε στις προσδοκίες των άλλων. Η ασφάλεια δεν είναι υλικό αγαθό και δεν θα τη νιώσουμε ποτέ αν έτσι την αντιμετωπίζουμε. Όσους συναγερμούς κι αν βάλουμε στο σπίτι μας ή όσα όπλα κι αν θεωρούμε πως θα μας προστατεύσουν, ασφαλείς δεν θα νιώσουμε αν δεν έχουμε βρει την πηγή της ασφάλειας για να "βουτήξουμε" μέσα της.

Η στέγη καταρρέει, τη δουλειά σου μπορεί να τη χάσεις, ο θάνατος θα σου στερήσει έναν γονιό προστάτη κι η ζωή θα σε απογοητεύσει. 

Ο Χριστός μόνο μας λέει λοιπόν τον τρόπο για να νιώσουμε ασφαλείς. Αρκεί να αφεθούμε στη χάρη Του, να Του δείξουμε εμπιστοσύνη και με την πίστη μας οδηγό θα βρούμε τον δρόμο που θα μας απομακρύνει από το κακό. Με αγάπη, υπομονή και καλοσύνη, ας Τον αφήσουμε να μας πάρει από το χέρι και να μας οδηγήσει. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Από την πρώτη μας ανάσα Τον χρειαζόμαστε, ως την τελευταία.

Θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν·
[Να θησαυρίζετε όμως και να αποταμιεύετε θησαυρούς στον ουρανό, όπου ούτε ο σκόρος ούτε η σαπίλα αφανίζουν, και όπου οι κλέφτες δεν τρυπούν τοίχους και δεν κλέβουν.]
ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.
[Διότι, όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας (Στον ουρανό ο θησαυρός σας, στον ουρανό και η καρδιά σας)]. - Ματθ. 6,20-6,21