Από το Blogger.

Το μεγαλύτερο ψέμα σχετικά με την Παράδοση του Εαυτού (και γιατί δεν πρέπει να το πιστέψεις!)

Παράδοση του Εαυτού
  Εάν με ρωτούσες πριν αρκετά χρόνια τι θέλω από τη ζωή μου, δεν θα ήξερα να σου απαντήσω, σου το λέω ειλικρινά. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να αποστασιοποιηθώ από τα συναισθήματά μου και να αντιμετωπίσω με τη λογική τη ζωή και όσα μου έφερνε αλλά όντας συναισθηματικό πλάσμα δεν τα κατάφερνα.
Έπρεπε να φάω αρκετά χαστούκια για να μάθω να κάνω αυτόν τον διαχωρισμό σε κάθε δύσκολη ώρα που περνούσα κι έτσι να μάθω εντέλει τον τρόπο που θα αντιμετώπιζα τον εαυτό μου κι επομένως και τις καταστάσεις που η ζωή μου έφερνε.
Με λίγα λόγια, έπρεπε να βρω τον τρόπο να σκέφτομαι σε τρίτο πρόσωπο. Όταν αυτό το έκανα, όλα δρομολογήθηκαν προς την πόρτα εξόδου από τις προσωπικές κρίσεις και βρήκα επιτέλους τον εαυτό μου.

 Συνήθιζα όλα να τα "κουκουλώνω": τις πιο κρυφές μου σκέψεις, τα πιο βαθιά συναισθήματα, τον εαυτό μου κάτω από την κουβέρτα, τα προβλήματα κάτω από το χαλί, τη ζωή κάτω από το σκοτάδι.
Κουκούλωνα αβέρτα! Το είχα συνηθίσει, ήταν μία διεργασία που γίνονταν μηχανικά από τα παιδικά μου χρόνια. Συζητούσα λίγο, σχεδόν περιστασιακά, για τούτο και για εκείνο, όμως ποτέ σχεδόν δεν έφτανα να αγγίξω τα βαθύτερα στρώματα των γεγονότων αλλά και του εαυτού μου με αποτέλεσμα να έχω παραδοθεί αυτοβούλως σε μία ζωή όπου τίποτα δεν ήταν αυτό που φαίνονταν. Ούτε καν το χαμόγελο στα χείλη μου. Μέχρι που, πρώτα αυτό, έπαψε να υπάρχει.

Κοιτάζω τώρα φωτογραφίες εκείνου του παρελθόντος και με τρόμο διακρίνω την αγέλαστη, πικρή φιγούρα μου... Πόσο δυστυχισμένη ήμουν! Μα και πόσο έντονα επιδίωκα να το κρύψω ή να προσποιηθώ πως δεν συνέβαινε τίποτα!
Μέχρι που όλα συνέβησαν κάποτε μαζί. Ξέρεις γιατί;
Επειδή το "κουκούλωμα" έχει πλαφόν! Κάποτε, αν δεν βγουν όλα όσα έχεις κουκουλώσει στο φως, πολύ απλά αρρωσταίνεις, χάνεσαι, παύεις να υπάρχεις. Βλέπεις, η ζωή έχει δικούς της κανόνες που λειτουργούν ανεξάρτητα από τις δικές μας επιθυμίες...

Παράδοση του Εαυτού. Τι σημαίνει και γιατί οφείλουμε να προσέχουμε.

Δεν ήθελα να ελέγχω άλλους ανθρώπους, σε αυτό ήμουν πάντα διακριτική. Δεν με ένοιαζε πραγματικά ποτέ το ποιες ήταν οι επιλογές ζωής των άλλων: ήθελα να είναι καλά, ήθελα επίσης να έχω καλή επικοινωνία μαζί τους. Ήθελα και να μην δυσαρεστώ κανέναν, πράγμα που φυσικά δεν θα μπορούσα να έχω καταφέρει αφού, ο καθένας κάνοντας ό,τι ξέρει και ό,τι μπορεί, θα έχει πάντα στιγμές που θα έρχεται σε αντίθεση με τις αντιλήψεις των άλλων.

Ήθελα όμως να ελέγχω τον εαυτό μου. Αυτό, σε βαθμό κακουργήματος! Τα κουτάκια που έχω μέσα στο κεφάλι μου για να τακτοποιώ τις υποθέσεις και τις σκέψεις μου (ναι, αυτά ακόμη τα έχω, είναι θέμα "κατασκευαστικό") ήταν τόσο ευρύχωρα που σχεδόν μου φώναζαν κάθε φορά να μπω μέσα ολόκληρη!
Ήθελα να ελέγχω την κάθε μου κίνηση, τα λόγια, τα συναισθήματα. Ειδικά τα συναισθήματα. Με ολέθρια αποτελέσματα, οφείλω να συμπληρώσω εδώ.

Πίστευα όμως πάντα στον Θεό. Από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, είμαι παραδομένη στην Αγάπη Του. Ίσως να φταίει και το γεγονός πως μεγάλωσα δίχως πατέρα, αφού τον έχασα όταν ήμουν δέκα (10) χρονών, έτσι αυτο-προσκαλέστηκα να με υιοθετήσει ο Κύριος, έχοντας μεγάλη την ανάγκη για πατρική ασφάλεια και προστασία.

Έλεγα πως εμπιστεύομαι τον Θεό. Έλεγα και πως ήμουν ολότελα παραδομένη σε Εκείνον. Κι έπειτα, τα έκανα όλα ανάποδα... Έφευγα από κοντά Του, ξέφευγα. Σαν το έφηβο παιδί που ξεφεύγει από τον γονιό επιθυμώντας να γνωρίσει τον κόσμο, κάνοντας ακριβώς όλα όσα δεν πρέπει να κάνει. Κι ύστερα;
Ύστερα θύμωνα με τον εαυτό μου, θύμωνα και με Εκείνον που με άφηνε να περιφέρομαι και να φέρομαι σαν ατίθασο πουλάρι.
Γιατί με τον καιρό αυτή η παράδοση Εαυτού έγινε συνήθεια... συνήθεια που μου κόστισε την ψυχική γαλήνη αφού, παραδινόμουν γενικότερα. Είχα μάθει πως για να με συμπαθήσουν οι άνθρωποι πρέπει να παραδοθώ. Πρέπει να αφήσω Εαυτόν ελεύθερο, βορά στις ορέξεις του καθενός εν δυνάμει προστάτη.
Παραδινόμουν άνευ όρων.
Παραδινόμουν.
Κακώς, παραδινόμουν.

Βλέπεις, αγαπημένε μου αναγνώστη, Παράδοση Εαυτού δεν σημαίνει αυτόματα κι Εγκατάλειψη Εαυτού, κάτι που εγώ είχα συνυφάνει. 
Ας το επαναλάβουμε για να μην το ξεχάσουμε:

Παράδοση Εαυτού δεν σημαίνει κι Εγκατάλειψη Εαυτού! Αυτό, να σου γίνει μάθημα!

Κάποια στιγμή τα "συστήματα αντοχής" του οργανισμού μου είχαν αρχίσει να κλατάρουν. Τόσο τα σωματικά όσο και τα ψυχικά αποθέματα τελείωναν κι απέμενα μόνη να κοιτώ έναν κενό καθρέφτη· Αλήθεια, που ήταν ο Εαυτός που ως παιδί ονειρευόμουν; Σε ποια χέρια τον είχα ξεχάσει; Τι μου είχε απομείνει πέρα από μια σχισμή για χαμόγελο σε μια κάποια οικογενειακή φωτογραφία;

Πότε συνειδητοποιείς πως τα έχεις κάνει όλα λάθος;

Μένεις από βενζίνη. Τότε μόνο καταλαβαίνεις πως κάτι δεν πρέπει να πήγε και πολύ καλά. Κάπου στη διαδρομή ξέχασες να φορτίσεις τις μπαταρίες σου, να ανανεώσεις τους όρκους που έδινες ως παιδί στον εαυτό σου. Κάπου στη διαδρομή καταλαβαίνεις ότι σε έχεις απογοητεύσει. Κι αυτή η διαπίστωση έρχεται -πολύ φοβάμαι- όταν ήδη έχεις αρχίσει να πονάς, να νιώθεις το βάρος των επιλογών σου τεράστιο πάνω σου και τις πατούσες σου να βουλιάζουν στο τσιμέντο.

Όταν πια δεν μπορείς να κάνεις ούτε μπρος ούτε πίσω, τότε είναι που καταλαβαίνεις ως το μεδούλι πως ζούσες ένα ψέμα: Νόμιζες πως είχες της ζωής σου τον έλεγχο αλλά αυτό που έκανες με μεγάλη ακρίβεια και εντυπωσιακή σταθερότητα ήταν να παραδίνεις άνευ όρων την ψυχή σου, τον Εαυτό σου. Που;
Αυτό είναι δικό σου θέμα. Ο καθένας γνωρίζει, βαθιά μέσα του, προς τα που έγιναν οι συστημένες παραδόσεις και με ποιο σκοπό...Αρκεί μονάχα να σκύψει λίγο στα ενδότερα για να λάβει τις απαντήσεις του.

Μετά την πρώτη συνειδητοποίηση...

Όταν πια κατάλαβα πως είχα παραδώσει τον Εαυτό μου λίγο λίγο και πια άλλο δεν είχα να δώσω, τότε πέρασα σε άλλη φάση: Νόμιζα πως αυτό που είχε απομείνει από μένα έπρεπε -για μία ακόμη φορά- να το ανακαινίσω και κάνοντάς το πιο... μινιμάλ να έχω έστω λιγότερα καθήκοντα απέναντί του.
Λάθος. Πάλι δεν ήμουν αυτό που στην πραγματικότητα ήταν να είμαι. Δηλαδή, πάλι δεν είχα βρει τον πραγματικό μου Εαυτό αλλά βολόδερνα σε πειραματισμούς:

  • -Μήπως να είμαι εκείνο; κι αν είμαι το άλλο; Ας το δοκιμάσουμε κι αυτό...
Κι όλες οι αναζητήσεις αντί για εσωτερικές είχαν γίνει εξωτερικές.
Εξαγωγές, πολλές. Εισαγωγή καμία. Η "αγορά" του Εαυτού μου είχε αρχίσει να παραπαίει...
Και φυσικά χρεοκόπησα! τουτέστιν, κατά το δικό μου τροπάριο, νευρική ανορεξία, μελαγχολία, καμία όρεξη για ζωή.
Όλα τα πειράματα είχαν αποτύχει. Κι ύστερα;

Ύστερα ήρθε η στροφή εντός... Με τη βοήθεια του αυτόματου πιλότου κι εκείνη τη Φωνή του Θεού μέσα μου που δεν με άφηνε να ησυχάσω. Κι αποφάσισα όλο τούτο το βάρος που σήκωνα να το δώσω σε άλλες πλάτες, δεν άντεχα, δεν μπορούσα, είχα μείνει άλλωστε μισή στην κυριολεξία, δεν είχα τη δύναμη να βαδίσω στο δρόμο, να πάω να πάρω τα παιδιά μου από το σχολείο, πιανόμουν στα δέντρα για να στηριχτώ και να συνεχίσω και στα ψήγματα ψυχής που είχαν απομείνει στον πάτο μου για να στηριχτώ αντίστοιχα εν ζωή.

Που παρέδωσα το βάρος μου;
Στον Θεό. Εκεί που εξαρχής όφειλα να κάνω τις... παραδόσεις. Είπα: 
"Θεέ μου, άλλο δεν αντέχω! Κάνε ό,τι επιθυμείς! Παραδίνομαι!"
Κι εκεί πραγματικά παραδόθηκα...

Βλέπεις, η ειλικρινής παράδοση Εαυτού, δεν έρχεται όταν προσπαθείς να μανατζάρεις τον εαυτό σου κάνοντας υπερπροσπάθειες να αρέσεις σε όλους για να ικανοποιήσεις τους πάντες.
Αυτό όμως μας έχει περάσει η κοινωνία που ζούμε: Αν θέλεις να είσαι επιτυχημένος, Παραδώσου. Που; Στη σύγχρονη ζωή, στο κάλεσμα του κορμιού σου, στη μόδα, στο αφεντικό σου για να ανέβεις στην κλίμακα, στον άντρα σου για να μην έχεις γκρίνιες, στα παιδιά σου για να μην τους λείψει τίποτα, στη βόλεψή σου.
Παραδώσου!

Γιατί η θυσία να πηγαίνει χεράκι χεράκι με την παράδοση του Εαυτού;
Τον Εαυτό μας οφείλουμε να τον παραδίδουμε μόνο σε έναν: στον Δημιουργό μας! Εκείνος γνωρίζει ποιοι πραγματικά είμαστε, γνωρίζει και τις ανάγκες μας, γνωρίζει και τον χρόνο ή τον τρόπο που θα τις ικανοποιήσει. Όλα τα άλλα είναι μικρά γράμματα...

Μην εφησυχάζεσαι! Μην εγκαταλείπεις Εαυτόν στις διαθέσεις του καθενός! Μην αφήνεις να σε χρησιμοποιούν, ακόμη κι αν κρατούν τα προσχήματα! 
Αναζήτησε τον εαυτό σου προτού να είναι αργά, προτού τον χάσεις, βρες τον φυσικό σου προορισμό, δεν θα κουραστώ αυτό ποτέ να στο λέω!
Ανέλαβε την ευθύνη των επιλογών σου και, ζήσε, ζήσε ζήσε, το δώρο που σου δόθηκε, τη ζωή!
Ζήσε με έναν και μόνο κανόνα: Να αγαπάς! Και φυσικά να συμπεριφέρεσαι στους άλλους μόνο όπως θα ήθελες να συμπεριφέρονται σε σένα!...
Παραδώσου στη μοναδική αλήθεια: Στην πίστη πως δεν είναι τυχαία η ύπαρξή σου! Και με αυτό ως κινητήριο δύναμη, προχώρα! Όλα, τελικά, είναι υπό έλεγχο...



Περισσότερα Άρθρα Που Θα Σου Άρεσε Να Διαβάσεις: