Lia, In Vivo +·:*✧*:·

Πίστη ‖ Αγάπη ‖ Ζωή, με πρόσημο θετικό!

Από το Blogger.

Όταν θέλεις να διώξεις την πίκρα από την ψυχή σου

Η-Πίκρα-της-Ψυχής

  Μία κακή διάγνωση κατά την επίσκεψή μας στον γιατρό, μία αποτυχία στη δουλειά, ένας ενδοοικογενειακός καυγάς, αλλά και άλλοι πολλοί απλοί και περίπλοκοι λόγοι μπορούν να δώσουν μία πικρή γεύση στην άκρη των χειλιών και στα βάθη της ψυχής μας. Τι κάνεις όταν θέλεις να διώξεις την πίκρα από την ψυχή σου; Τι κάνεις όταν δεν θέλεις να την αφήσεις να πολυκαιρίσει αλλά συνειδητά επιθυμείς να απαλλαγείς από αυτή και όσα την αφορούν;


  Σήμερα αυτό ακριβώς θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, δηλαδή το πως από τα χολερά συναισθήματα μπορούμε να περάσουμε -αν και όχι με ευκολία- σε συναισθήματα αγάπης, ακόμη και για τους ανθρώπους που μας πλήγωσαν, ακόμη και για καταστάσεις που σίγουρα θα θέλαμε να μην έχουμε βιώσει.

Πόσο εύκολο είναι να "σβήσεις" αρνητικά συναισθήματα που σε μολύνουν;

Καθόλου εύκολο δεν είναι, ωστόσο δεν είναι ακατόρθωτο. Όλα έχουν να κάνουν με μία απόφαση που θα πάρεις, κι αυτή είναι "Δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να γεμίσει πίκρα, μιζέρια κι αρνητισμό!'

Πριν πολλά πολλά χρόνια, προτού καν γνωρίσω τον τότε άντρα μου και κάνω οικογένεια, βίωσα για πρώτη φορά αυτόν τον "κατακλυσμό" αρνητικών συναισθημάτων μετά από μία άσχημη εμπειρία στον εργασιακό χώρο. Εργαζόμουν βλέπετε σε ένα πολυκατάστημα όπου όλα φάνταζαν λαμπερά και υπέροχα, γεμάτα χλιδή και πλούτο, κι από πίσω οι σχέσεις μεταξύ των γυναικών εργαζομένων ήταν τόσο σάπιες, τόσο απελπιστικά δυσάρεστες που ειλικρινά, αν και οι αποδοχές μου ήταν εξαιρετικές για την εποχή, δεν έβλεπα την ώρα να αποχωρήσω.

  Μία άσχημη μέρα μετά τη δουλειά λοιπόν, πεσμένη στο πάτωμα του σπιτιού μου (αυτό με τα πατώματα στις δύσκολες ώρες μου το έχω, δεν ξέρω πως να το εξηγήσω) έκλαιγα κι αποζητώντας την αθωότητά μου αναρωτιόμουν "που πήγαν οι νεράιδες μου;" Αυτή τη φράση που επαναλάμβανα ανάμεσα σε δάκρυα και μύξες, δεν νομίζω πως θα την ξεχάσω ποτέ!
Ήταν ο τρόπος που ο εαυτός μου αντέδρασε στην πονηριά και την κακία που είχα να αντιμετωπίσω σε καθημερινή βάση. Ούτε εγώ το φανταζόμουν πως 20-22 χρονών γυναίκα θα έπεφτα στα πατώματα αναπολώντας πλάσματα των παραμυθιών των παιδικών μου χρόνων, όμως έτσι έγινε τότε και έτσι σας το μεταφέρω.

Μετά από αυτή την εμπειρία και αφού έκανα το πρώτο μου τατουάζ που ήταν βεβαίως μία κρυψίνους (λόγω σωματικής στάσης) Νεράιδα, για να μην ξεχάσω ποτέ το περιστατικό, πήρα την απόφαση πως ό,τι κι αν ακολουθήσει στη ζωή μου δεν θα έχανα την αθωότητά μου. 

Από τότε πολλές φορές υπήρξα στο χείλος να την χάσω και πολλές φορές πισωγύρισα ανανεώνοντας την απόφασή μου.

Τι κάνεις για να διώξεις την πίκρα που σε κατακλύζει;

Αφήνεσαι με εμπιστοσύνη στον Θεό! Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, πιστέψτε με!... Αφήνεις το τεράστιο βάρος που σηκώνουν οι πλάτες σου να το σηκώσει Εκείνος, Του λες μέσω της προσευχής το πρόβλημά σου και νιώθεις αμέσως την καρδούλα σου να ελαφρώνει, να καθαρίζει. Ό,τι κι αν έχει συμβεί, ξαφνικά γίνεται ασήμαντο, η αθωότητά σου επιστρέφει κι εσύ φροντίζεις να την συντηρείς μέσα από σκέψεις αγάπης κι ευχές ωφέλιμες ακόμη και για όσους ανθρώπους σε πλήγωσαν ή σε πρόδωσαν.

Είσαι κι εσύ ένα κλαδάκι στο δέντρο της ζωής που παλεύει να ξεφύγει από τον κισσό που το πνίγει. Αποζητώντας το φως, την αγάπη, με καλοσύνη και υπομονή, η ψυχή ορθώνει το ανάστημά της όπως το λουλουδάκι στρέφει προς το φως. Η κάθε πίκρα απομακρύνεται και οι σκέψεις που μένουν δίνουν άλλη αξία στη ζωή.

Λοιπόν, τι λες, θα προσπαθήσεις να διώξεις την πίκρα από τη ζωή σου; Κι αν ήδη τα έχεις καταφέρει, θέλεις να μοιραστείς μαζί μας το πως  μέσα από ένα σχόλιό σου;

Καλή δύναμη και καλή συνέχεια σας εύχομαι!