Από το Blogger.

Κι αν όλα απλώς είναι θέμα οπτικής;

Κι-αν-όλα-απλώς-είναι-θέμα-οπτικής;

Ήθελα καιρό τώρα να σου θέσω αυτή την ερώτηση. Έχει περάσει από το μυαλό σου, ειδικά όταν σου συμβαίνουν δυσάρεστα γεγονότα, πως ίσως όλα να είναι απλώς θέμα οπτικής; Πως ίσως αν άλλαζες τον τρόπο που βλέπεις τις δοκιμασίες που περνάς τότε κι εκείνες να σε άφηναν ήσυχο; Έχεις σκεφτεί πως όσο πολεμάς κάτι και υποφέρεις και πονάς και θλίβεσαι τόσο αυτό δείχνει να έχει γαντζωθεί πάνω σου και να μην τελειώνει;
Έχοντας περάσει αρκετούς σκοπέλους στην έως τώρα ζωή μου, γνωρίζω καλά πως όποτε έχω θυμώσει και εναντιωθεί σε όσα συμβαίνουν έχω αντίστοιχα ταλαιπωρηθεί. Μπορώ να σας  περιγράψω εύκολα το συναίσθημα που ένιωθα, ήταν σαν να προσπαθώ να κολυμπήσω κόντρα στο ρεύμα ενός δυνατού καταρράκτη που τελικά με παρέσερνε χτυπώντας με στα βράχια αλύπητα. Κατέληγα πάντα ματωμένη κι εξασθενημένη να προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου… Ενώ όποτε αφέθηκα με εμπιστοσύνη στο ρεύμα (τις εκάστοτε καταστάσεις που περνούσα) να με παρασύρει, ένιωθα το ουράνιο χέρι που απαλά με ταξίδευε ώσπου να με ακουμπήσει σε αφράτα, νέα χώματα όπου θα συνέχιζα να ζω πιο έμπειρη, σοφότερη, έχοντας την πολυπόθητη εσωτερική ειρήνη.
Το σχέδιό Του για εμάς, είναι πάντα για καλό. Αυτό ας θυμόμαστε στις δύσκολες ώρες μας!

 Ήρεμα, σε φυσιολογικούς ρυθμούς ή δύσκολα και άγρια, ο καιρός θα περνάει και η ζωή μας θα αλλάζει. Επιθυμία μου είναι να αντιμετωπίζουμε τη ζωή και όσα μας συμβαίνουν σαν υπάκουοι μαθητές, αντλώντας από τις εμπειρίες μας δύναμη, σοφία κι εμπιστοσύνη. Ποτέ δεν θα γνωρίσουμε τι πραγματικά μας επιφυλάσσει το μέλλον, ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για όσα θα συμβούν.

Μέσα στο νου μας το μέλλον μπορεί να υπάρχει μόνο ως ευχή.

Δεν γνωρίζουμε τι θα μας συμβεί αύριο, ανά πάσα στιγμή μπορούν να ανατραπούν τα πάντα, ακόμη και όσα θεωρούμε απολύτως δεδομένα. Το μέλλον δεν μας ανήκει, μονάχα ο Θεός ξέρει τα σχέδια που έχει για εμάς. Εγώ μπορώ να ευχηθώ τι θα ήθελα να μου συμβεί, μπορώ και να προσπαθήσω με όλη μου τη δύναμη να κάνω πράξη αυτή την ευχή. Αν όμως η ευχή μου δεν συμβαδίζει με τα σχέδια του Θεού για μένα τότε τίποτα από όσα ονειρεύομαι ή εύχομαι δεν πρόκειται να συμβεί.
Είναι τόσα πολλά αυτά που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε καθημερινά και μας θλίβουν.
Πόλεμος. Πείνα. Μετανάστευση. Θάνατος, αίμα παντού στην υφήλιο. Αρρώστια… Δάκρυα…
Αν όμως όλα αυτά υπάρχουν για να ενδυναμώσουμε την πίστη μας, να ζούμε ελεήμονες και με αγάπη, να δοκιμαστούμε; Αν όλα αυτά υπάρχουν για να ανακαλύψουμε τελικά που βρίσκεται η πραγματική χαρά και ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που ο άνθρωπος υπάρχει στον κόσμο; Το έχεις σκεφτεί;
Δεν ξέρω για εσάς αλλά η δική μου αντίδραση στα προβλήματα δεν είναι η χαρά. Ωστόσο αντλώ παρηγοριά από το γεγονός ότι τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία, αναζητώντας στην καρδιά του προβλήματος μία άλλη καρδιά, αυτή της εκπαίδευσής μου. Προς αυτή την κατεύθυνση με σπρώχνει ο νους και η ψυχή, φτάνοντας στον προορισμό μου κάθε φορά με ακρίβεια. Και προορισμός μου (και όλων μας, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με κρίση) είναι πάντα η ερώτηση:

❝ Γιατί μου συμβαίνει αυτό; ❞

Για να λάβω βεβαίως απάντηση από την Θεϊκή καθοδήγηση, δηλαδή το ένστικτο. Γιατί σε αυτές τις εσωτερικές συζητήσεις είναι πάντα το ένστικτο που έχει τον ρόλο διαμεσολαβητή…
Κι έτσι η κρίση, το πρόβλημα, μετατρέπεται σε ευκαιρία χαράς εφόσον το αντιμετωπίζω από άλλη οπτική. Δεν είναι πια το γεγονός που ήρθε για να με βασανίσει αλλά το γεγονός που ήρθε για να με διδάξει!
Η αλήθεια μέσα μας βρίσκεται πάντα σε ετοιμότητα, σε αναμονή. Αλλάζοντας οπτική, την ενεργοποιούμε.

Ακόμη και τον θάνατο, ο πιστός άνθρωπος τον αντιμετωπίζει από διαφορετική οπτική. Του Λαζάρου σήμερα και δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε αυτό συνδέοντας κάτι τόσο σημαντικό όσο ο θάνατος με τον τίτλο αυτού του κειμένου που σήμερα φέρνω μπροστά σου, αγαπημένε αναγνώστη. Ο θάνατος της απώλειας, ο θάνατος της ανείπωτης θλίψης, της ερημίας, αν θυμηθούμε τα λόγια του Ιησού αλλάζει όψη:
❝ὁ πιστεύων εἰς ἐμέκἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· και πᾶς ὁ ζῶν και  πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μη ἀποθάνῃ εἰς τον αἰῶνα, πιστεύεις τοῦτο;❞  -Το Κατά Ιωάννην, κεφ. ια’ 18-27