Από το Blogger.

Είναι στη ζύμη!

Είναι-στη-ζύμη-#εμψύχωση

  Έχεις ζυμώσει ποτέ ψωμί; Έχεις πιάσει με τα χέρια σου τα υλικά, έχεις ρίξει το προζύμι, έχεις ζυμώσει τα πάντα μέσα στο λεκανάκι σου ομογενοποιώντας τα; Κι ύστερα, αφού το έχεις στην άκρη αφήσει να ξεκουραστεί και να φουσκώσει, δεν είναι υπέροχη η αίσθηση που σου δίνει όταν το βλέπεις διπλασιασμένο και λαχταριστό να περιμένει την είσοδό του στον φούρνο;
Το δε άρωμά του όταν ψήνεται… Μπορεί να συγκριθεί κάτι, ήθελα να ήξερα, με το άρωμα του ζεστού, φρεσκοψημμένου ψωμιού;
Εάν έχεις ασχοληθεί με την παραγωγή ψωμιού, τότε μπορείς να καταλάβεις τον ενθουσιασμό μου. Επίσης αντιλαμβάνεσαι τη διαδικασία, το πως βάζοντας το προζύμι μέσα στο αλεύρι και ζυμώνοντάς το με τα νέα υλικά δημιουργείς ένα φρέσκο ψωμάκι από κάτι που προϋπήρχε.
Όταν χάνω τη δύναμη και τον ενθουσιασμό μου για την εμπειρία της ζωής, όταν κουράζομαι από τη δύσκολη καθημερινότητα και το μόνο που αποζητώ είναι να γείρω και ν’ αποκοιμηθώ με την ελπίδα πως ίσως να μην ξυπνήσω ξανά, ψυχικά αποκαμωμένη, τότε φέρνω στο νου μου το ψωμί με το προζύμι κι αναθαρρεί το μέσα μου.
Είναι πάντα ένα ρίσκο το να ζυμώνεις με προζύμι, ειδικά όταν το κάνεις εντελώς ερασιτεχνικά, δίχως να μετράς γραμμάρια. Πάντα έχεις τον φόβο μήπως βάλεις λιγότερο ή παραπάνω, μήπως το νερό που προσέθεσες ήταν παραπάνω χλιαρό ή εντελώς κρύο και τελικά το μεσημέρι μείνετε χωρίς ψωμί στο τραπέζι…
Όταν όμως όλα πάνε καλά και το ψωμί φουσκώνει και ροδοψήνεται κι ύστερα η οικογένεια το απολαμβάνει, ξεχνάς όλες σου τις ανησυχίες έως την επόμενη μέρα που θα ξανά ζυμώσεις.

Πως η ζύμη του ψωμιού έγινε ο τρόπος ψυχικής ενθάρρυνσης μου;

 Ἄλλην παραβολήν ἐλάλησεν αὐτοῖς· Ὁμοία ἐστίν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ζύμῃ, ἣν λαβοῦσα γυνὴ ἐνέκρυψεν εἰς ἀλεύρου σάτα τρία ἕως οὗ ἐζυμώθη ὅλον. – Κατά Ματθαίον κεφ.ιγ’ 31-35
Εκεί που χρειάζεται υπομονή, εκεί που χρειάζεται δεξιοτεχνία κι αντοχή για να περάσει η μέρα, το ψωμί, η διαδικασία του ζυμώματος για την ακρίβεια, μου θυμίζουν την παραβολή του Χριστού·  όπου Εκείνος για να διδάξει στον κόσμο ότι η βασιλεία του δεν θα επιβληθεί από εξωτερικές δυνάμεις διά της βίας αλλά είναι μία εσωτερική διαδικασία, τους είπε την ιστορία για τη γυναίκα και το προζύμι που έβαζε για να ζυμώσει ψωμί και παίρνω θάρρος, αφού μόνο με εσωτερική ειρήνη, βαθμιαία επίδραση και αφομοίωση (ακριβώς όπως εργάζεται εσωτερικά της ζύμης το προζύμι) έρχεται η προσωπική ανάπτυξη.
Ας μην αφηνόμαστε λοιπόν σε οτιδήποτε εξωτερικό μας επηρεάζει, κι ας γίνουμε το νόστιμο κι ωφέλιμο ψωμάκι που φουσκώνει, φυλάσσοντας μέσα στον πυρήνα του όλα τα εμψυχωτικά λόγια που ο Θεός μας έχει εμπνεύσει για να δυναμώνουμε και να συνεχίζουμε ώσπου να έρθει η ολοκλήρωση.