Από το Blogger.

Τα "Θέλω-που-ποτέ-δεν-τελειώνουν"

Τα "Θέλω-που-ποτέ-δεν-τελειώνουν"

  Το έχεις νιώσει, έτσι δεν είναι; Ίσως το νιώθεις και αυτή τη στιγμή που είσαι εδώ μαζί μου και διαβάζεις όσα σου γράφω. Είναι ο κύκλος της επιθυμίας που στριφογυρίζει προκαλώντας σου ζάλη… Τα «Θέλω που ποτέ δεν τελειώνουν» και ποτέ δεν κοιμούνται σε διεγείρουν, σε προκαλούν, σε ενοχλούν… Κάνοντάς σε δυστυχισμένο.

Ο Κύκλος της Επιθυμίας


Έμφυτο το συναίσθημα κι αναγκαίο ώστε ο άνθρωπος να προοδεύει, να προχωρά μπροστά και να γίνεται καλύτερος. Πότε όμως αντιλαμβάνεται ότι έχει ξεφύγει; Ότι τα «Θέλω» του έχουν ξεπεράσει τα όρια σε σημείο που δεν αναγνωρίζει πια τον εαυτό του;

Η αδημονία για κάτι άλλο από αυτό που ήδη έχουμε, για κάτι προφανώς καλύτερο, μπορεί εύκολα να γίνει εθισμός. Αυτό συμβαίνει όταν θαμπωνόμαστε από τα υλικά αγαθά (που ποτέ δεν τελειώνουν) και αποζητούμε όλο και περισσότερα με αποτέλεσμα ποτέ να μην νιώθουμε το αίσθημα της ολοκλήρωσης· μόλις αποκτάμε κάτι καινούργιο, κάτι που τόσο επιθυμούσαμε, αμέσως στρέφουμε την προσοχή μας σε κάτι άλλο που δεν έχουμε και πάει λέγοντας.

Ποτέ δεν θα έχουμε αρκετά!

Με αυτόν τον τρόπο σκεπτόμενοι και εστιάζοντας αποκλειστικά στον υλικό κόσμο, ποτέ δεν θα έχουμε αρκετά καλό αυτοκίνητο, αρκετά μεγάλο σπίτι, τα παπούτσια που μας αρέσουν, ρούχα της μόδας ή κοσμήματα στη συλλογή μας. Πάντα θα υπάρχει κάτι ακόμη που θα επιθυμούμε και δεν θα το έχουμε, μπλέκοντας έτσι σε έναν άρρωστο κύκλο ανεκπλήρωτων επιθυμιών που θα μας προκαλεί ανασφάλεια κι εσωτερικές συγκρούσεις.

Ίσως να θεωρήσουμε πως δεν είμαστε αρκετά καλοί για να έχουμε όσα χρειαζόμαστε. Ίσως να υποθέσουμε πως δεν είμαστε ικανοί γι’ αυτό και δεν ησυχάζει ποτέ τούτη η δίψα για αυτά που δεν έχουμε. Όταν μετάφραση της Επιθυμίας είναι τα υλικά αγαθά, τότε το αποτέλεσμα είναι η ανασφάλεια, αφού η ολοκλήρωση μέσω της επιτυχίας ενός απόλυτα υλικού στόχου δεν έρχεται ποτέ.
Πρέπει να οριοθετηθούν τα θέλω μας στον δρόμο προς την αναζήτηση της ευτυχίας!

Έχουμε να αντιμετωπίσουμε λοιπόν οι περισσότεροι άνθρωποι έναν υποσυνείδητο εθισμό στα «Θέλω που ποτέ δεν τελειώνουν». Το μόνο που μας μένει για να πλησιάσουμε την Ευτυχία είναι να τιθασεύσουμε τη δίψα της επιθυμίας, να διαχωρίσουμε την ύλη από το πνεύμα και να τοποθετήσουμε το κάθε τι στη θέση που του αξίζει: τα υλικά αγαθά να είναι όσα χρειαζόμαστε, ενώ ο πνευματικός μας κόσμος να είναι συνεχώς επεκτεινόμενος. Τώρα βρισκόμαστε συνήθως σε μία κατάσταση αντίθετη, το σπίτι και τα ντουλάπια γεμίζουν ενώ το πνεύμα αδειάζει…
" Οτιδήποτε θελήσεις, οποιαδήποτε στιγμή, κάποιος άλλος το έχει. Οτιδήποτε διαθέτεις αυτή τη στιγμή, κάποιος άλλος στον κόσμο διακαώς το επιθυμεί." – Laura Lippman, American Novelist 
Κάτι άλλο που συμβαίνει όταν εστιάζουμε την προσοχή μας στην απόκτηση αντικειμένων είναι το ότι στρέφεται η προσοχή μας μακριά από το Τώρα. Κοιτάζουμε μπροστά σε ένα μέλλον όπου περιλαμβάνεται αυτό που επιθυμούμε, κι αυτή η εικόνα αποσπά όλη μας την προσοχή από όσα διαδραματίζονται στο σήμερα, στη στιγμή που δεν έχουμε το επιθυμητό και που καθορίζεται από αυτή την έλλειψη. Πόσο μεγάλο λάθος αυτό αλήθεια… Χάνουμε στιγμές από τη ζωή μας απλά και μόνο επειδή νομίζουμε πως το αύριο θα είναι πιο ουσιώδες επειδή θα έχουμε τότε αυτό το κάτι παραπάνω που επιθυμούμε… Χάνουμε επίσης όμως και τον πραγματικό μας εαυτό εστιάζοντας σε έναν μελλοντικό εαυτό που θα έχει στην κατοχή του εκείνο το «πολύτιμο» αγαθό που θα κουβαλάει μαζί του την ευτυχία μας.

Κατά πόσο είναι εφικτό να κυνηγάμε στόχους δίχως να διακυβεύεται η προσωπικότητα και οι αξίες μας;


Όταν έχουμε τον έλεγχο του εαυτού μας όλα είναι εφικτά. Όταν επίσης αποδίδουμε στο καθετί την αξία που του πρέπει, τότε ο διαχωρισμός της ύλης από το πνεύμα είναι απόλυτα εφικτός και δεν επηρεάζει πια την συμπεριφορά μας.


Για παράδειγμα:

Ήμουν παλαιότερα ευτυχισμένη όταν σκεφτόμουν το σπίτι που θα ήθελα να αποκτήσω. Σαν το μικρό παιδί που παίζει με τα κουζινικά του, μέσα στην φαντασία μου το αγόραζα, το επίπλωνα, το στόλιζα και το χαιρόμουν. Ύστερα άνοιγα τα μάτια επιστρέφοντας στη ζοφερή πραγματικότητα, βλέποντας το σπίτι όπου μένω με ενοίκιο, μετρώντας τα σκαλοπάτια που δυσκολεύομαι να ανέβω λόγω της αρθρίτιδας που με βασανίζει, κοιτώντας την υγρασία που έχει αρχίσει να φουσκώνει τους τοίχους με κίνδυνο να τους διαπεράσει κι υιοθετώντας την πεποίθηση πως εδώ που μένω δεν θα είμαι ποτέ ευτυχισμένη.

Τότε επαναφέρω τον εαυτό μου στην πραγματικότητα. Έχω ένα σπίτι καλόβολο, με θέρμανση που κρατάει τον χειμώνα ζεστή την οικογένειά μου. Ανοίγω την τροφοθήκη μου και βλέπω πως έχει τρόφιμα κι έτσι δεν θα πεινάσουμε, το ίδιο και το ψυγείο μου. Ίσως για άλλους αυτά που έχω στην κατοχή μου να είναι ελάχιστα, ωστόσο εγώ αισθάνομαι ευγνώμων που τα έχω και δεν νιώθω την έλλειψή τους. Τρέχει νερό από τις βρύσες του σπιτιού μας και όταν πατάω στον τοίχο τον διακόπτη τότε το φως ανάβει και φωτίζει τις νύχτες μας. Τότε αισθάνομαι για μία ακόμη φορά ευτυχισμένη κι έχω την βαθιά επιθυμία να ευχαριστήσω τον Θεό που δεν μας έχει αφήσει να υποφέρουμε δίχως νερό και δίχως ρεύμα στο σπιτικό μας. Κοιτάζω επίσης τον άντρα μου, τα παιδιά μου, τον εαυτό μου στον καθρέφτη και βλέπω ανθρώπους που μπορεί να έχουν τα μικροπροβληματάκια τους αλλά σε γενικές γραμμές είναι αντιμετωπίσιμα κι έτσι αισθάνομαι για άλλη μία φορά την ανάγκη να ευχαριστήσω τη ζωή για όσα μου παρέχει.

Να ευχαριστούμε τη ζωή για όσα μας παρέχει. Εκεί κρύβεται το μυστικό! Όταν παύουμε να αναζητούμε όλα όσα δεν έχουμε, τότε μόνο αποκτάμε την πλήρη αντίληψη όσων έχουμε. Τότε καταλαβαίνουμε πόσο πολύτιμα είναι αυτά που διαθέτουμε, οι αξίες όλων αμέσως επανατοποθετούνται και είναι αδιαπραγμάτευτες.
Όταν αποκτάμε τον έλεγχο του εαυτού μας τότε τα «Θέλω που ποτέ δεν τελειώνουν» έρχονται σε δεύτερη μοίρα κι η ευτυχία μας δεν εξαρτάται από αυτά. 
Άλλωστε και ο Χριστός μέσα από τη διδασκαλία του δεν μας προτείνει το «πάρε» αλλά το «δώσε»! Όσο πιο λίγα αγαθά διαθέτουμε, τόσο πιο μεγάλος είναι ο πνευματικός μας πλούτος όταν ξέρουμε που να στρέψουμε μέσα μας το βλέμμα εστιάζοντας σε όσα έχουν πραγματική σημασία και πάψουμε να γκρινιάζουμε για τις ελλείψεις μας.