Από το Blogger.

Θέλω. Μπορώ;

Αναμετρώντας τις δυνάμεις μας

  Όταν ήμουν μικρή και πήγαινα ακόμη σχολείο, άλλαζα σχεδόν κάθε μήνα το τι ήθελα να κάνω μεγαλώνοντας. Πέρασα, θυμάμαι, από όλα τα πιθανά στάδια και όλους τους τομείς (εκτός από την Ιατρική, αυτό οφείλω να μου το αναγνωρίσω 😊): άλλοτε ήθελα να γίνω αρχαιολόγος, αργότερα στρατιωτικός, έπειτα μοδίστρα, σε κάποια άλλη φάση ήθελα διακαώς να γίνω κομμώτρια και είχαμε ιστορικές μάχες στο σπίτι με τη μάνα μου, κι άλλοτε πάλι έπαιρνε θέση το κήρυγμα του μεγαλύτερου αδερφού μου που θεωρούσε τα όνειρά μου πολύ... προσγειωμένα.


  Είναι αλήθεια πως ποτέ δεν ήθελα πολλά από τη ζωή μου, ακόμη και τώρα που (υποτίθεται) μεγάλωσα. Το μόνο που πραγματικά επιθυμούσα ήταν να δημιουργήσω μία δεμένη, ευτυχισμένη οικογένεια, κάτι το οποίο δεν κατάφερα, ωστόσο η "διαφορετική" οικογένεια που έχω τελικά είναι πιθανότατα αυτή που έχει αλλάξει τόσο τη ζωή μου ώστε να μην είναι διόλου συνηθισμένη ή απόλυτα φυσιολογική με την έννοια που όλοι γνωρίζουμε. Δεν μετανιώνω για τίποτα, αυτό το έχω στη ζωή μου αρχή. Από τα λάθη μου έμαθα και από τα σωστά μου προχώρησα μπροστά.

  Όταν ήμουν μικρή είχα την εντύπωση πως κανείς δεν μπορεί να με δαμάσει αφού είχα τη δυνατότητα να καταφέρω τα πάντα. Δοκίμαζα τις αντοχές μου και προσπαθούσα να γνωρίσω καλύτερα οτιδήποτε με ενδιέφερε. Προσπαθούσα να διεκδικήσω όλα αυτά που στο σχολείο (κι αργότερα έξω, στην πραγματική ζωή) μου έταζαν. Μία καλή κερδοφόρα εργασία, μία οικογένεια πρότυπο, έναν εαυτό από σφυρήλατο ατσάλι...
Όμως κατά πόσο είχα προετοιμαστεί για το γεγονός πως τίποτα από αυτά δεν ήταν δεδομένο και πως εγώ δεν ήμουν ικανή να είμαι όλα αυτά που είχα κατά νου;  Κατά πόσο συνειδητοποιούσα το γεγονός πως δεν είχα τα προσόντα για να γίνω όλα αυτά που σχεδίαζα; Δεν ήμουν φτιαγμένη για αυτά, η ζωή είχε άλλα σχέδια για μένα, κι αυτό δεν μου περνούσε από το νου  ούτε κατά διάνοια, το ομολογώ!
Σίγουρα πάντως δεν ήμουν σε θέση (γιατί δεν μου είχαν διδάξει τον τρόπο, πολύ απλά) να μετρήσω καλά τις δυνάμεις μου αφού -τώρα ναι, μπορώ να το παραδεχτώ- είχα για κάποιον άγνωστο λόγο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου.

  Όταν είμαστε μικροί νομίζουμε πως μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Έχουμε την λανθασμένη εντύπωση πως ο κόσμος μας ανήκει, ενώ στην πραγματικότητα δεν είμαστε παρά ένας κόκκος σκόνης στην άκρη του σύμπαντος. Ένας κόκκος σκόνης που όμως ξεχωρίζει απόλυτα από όλους τους άλλους κόκκους σκόνης (ανθρώπους) στη Γη. Ο καθένας μας έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες και μοναδικές, υπέροχες ικανότητες. 
Συμπέρασμα;
Δεν είμαστε όλοι για όλα!

  Σήμερα ως μητέρα πια κι εγώ μιλώ στα παιδιά μου για το μέλλον τους. Μας αρέσουν ιδιαίτερα τούτες οι συζητήσεις και μπορούν να κρατήσουν για ώρες. Αυτό που πάντα τους συμβουλεύω όμως είναι να μετρούν καλά τις δυνάμεις σε αντιπαραβολή με τα θέλω τους. Έχω φροντίσει ωστόσο, από όταν ήταν μικρά, να τους μεταδώσω το αυτονόητο: πως πρέπει να έχουν Αυτοεκτίμηση. Να "βλέπουν" με ειλικρίνεια τον εαυτό τους και να αναγνωρίζουν την αξία τους μέσα από τις ιδιαιτερότητές τους. Να αναμετριούνται καθημερινά με τον εαυτό τους και να λένε:
"Εντάξει λοιπόν, θέλω. Κατά πόσο όμως μπορώ;" ανακατευθύνοντας κάθε φορά τη ζωή τους στη δική τους αλήθεια με αρμονία, προς τον φυσικό τους προορισμό.