Από το Blogger.

Το παιχνίδι του ελέγχου

Control games

  Ενώ έκανα ντους μία μέρα πριν χρόνια, μου καρφώθηκε στο μυαλό πως ένα άτομο που θεωρούσα πολύ δικό μου δεν ήταν τόσο ειλικρινές τελικά στα συναισθήματά του προς εμένα. Συγκεκριμένα ήταν μία φίλη που με επισκέπτονταν σχετικά συχνά στο σπίτι, πιο πολύ με αφορμή το παιχνίδι των συνομηλίκων παιδιών μας και καθώς ήμουν συναισθηματικά ευάλωτη εκείνη την περίοδο της εμπιστευόμουν σχεδόν τα πάντα επί προσωπικού. Γνώριζε πως η σχέση μου με τον -πρώην τώρα πια, νυν τότε- σύζυγο δεν πήγαινε καλά, γνώριζε τις σκέψεις που έκανα πάνω σε θέματα της οικογένειας,  γνώριζε γενικά όλα όσα με απασχολούσαν, ακριβώς όπως τα λένε φαντάζομαι όλοι οι φίλοι μεταξύ τους.

 Είμαι όμως άνθρωπος που εμπιστεύεται αφάνταστα το ένστικτό του, αυτή την εσωτερική φωνούλα που σημαίνει τον κίνδυνο κάθε φορά που χρήζει ανάγκης, έτσι εκείνη την ώρα που το ζεστό νερό του ντους κυλούσε στο σώμα μου και ο νους είχε θαρρείς ηλεκτρο-φορτιστεί από το ένστικτο, ένιωσα να αφυπνίζομαι κι άρχισα να ψάχνω για τα σημάδια που θα επιβεβαίωναν την αλήθεια.

  Δεν άργησα να καταλάβω πως ο άνθρωπος που ως τότε θεωρούσα φίλη μου (απλά και μόνο επειδή αυτή την ανάγκη είχα, να έχω δηλαδή μία φίλη, έναν άνθρωπο της απολύτου εμπιστοσύνης μου για να του εκμυστηρεύομαι όλα όσα με ανησυχούσαν) ήταν χειριστική, της άρεσε δηλαδή να έχει τον έλεγχο των άλλων, τον έλεγχο των καταστάσεων γενικότερα, σε τέτοιο σημείο ώστε φρόντιζε να κινεί ακόμη και τα συναισθήματά μου.
Με μία κουβέντα που θα έλεγε, έναν μορφασμό, μία σκέψη της που θα εξέφραζε, φρόντιζε επιμελώς να ανάψει νέες φωτιές στο σπιτικό μου που σαν τον Νέρωνα αργότερα θα παρακολουθούσε να καίνε άσβεστες έχοντας μάλιστα τη δική μου αναλυτική εξιστόρηση των γεγονότων για να της εξάπτει τη φαντασία για άλλα σενάρια, άλλες περιπέτειες...

  Ανακάλυψα σύντομα πως όταν αμφισβητούσα όσα μου έλεγε ή όσα με παρότρυνε να κάνω, γίνονταν επιθετική προσπαθώντας έτσι με άλλον τρόπο να ελέγξει τις επόμενες κινήσεις μου. Προτιμούσε να με βλέπει να κλαίω παρά να γελάω και είχε έναν τρόπο να προσβάλει ευγενικά  οτιδήποτε με αφορούσε: τα ρούχα που φορούσα, τον τρόπο που φερόμουν στα παιδιά μου, τις σχέσεις που είχα με τους άλλους γονείς στον σύλλογο γονέων και πάει λέγοντας. Όταν πια σχεδόν σαδιστικά, -για να ανακτήσει τον έλεγχο της ζωής μου χρησιμοποιώντας το τελευταίο της όπλο, τον φόβο, όταν  την απομάκρυνα πια από την οικογένειά μου - φρόντισε να διαδώσει ψέμματα με τρόπο ώστε να τα μάθω, ένιωσα πως έπρεπε να αντιδράσω για να διαφυλάξω την εσωτερική και οικογενειακή μου γαλήνη, και το έπραξα ακολουθώντας τη νομική οδό.

Γνωρίζεις πόσο δύσκολο είναι να απομακρυνθείς από έναν χειριστικό άνθρωπο;

  Σύντομα όλα έληξαν, η ζημιά ωστόσο στην ψυχολογία μου είχε γίνει. Μου πήρε καιρό να συνηθίσω στην ιδέα πως κάποιος προσπάθησε να με χειριστεί. Κάποιος θεώρησε τον εαυτό του ανώτερο από εμένα γιατί εγώ θεώρησα τον εαυτό μου κατώτερο από εκείνον, έτσι ήταν κατά κάποιον τρόπο αμφίδρομο αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι. Δημιουργήθηκε μία σχέση θύτη-θύματος χωρίς να το καταλάβω, από την λανθασμένη εκδήλωση της ανάγκης δύο ανθρώπων για επικοινωνία.
Εγώ ήμουν εντελώς ανοιχτή -άρα κι εντελώς ευάλωτη- επειδή δεν γνώριζα πως έπρεπε να μάθω να  λύνω μόνη μου τα προβλήματά μου και εκείνη είχε βρει έδαφος κατάλληλο για να προβάλει τα ψυχολογικά της θέματα.
Δεν θα είχε συμβεί τίποτα από όσα προανέφερα εάν εγώ εμπιστευόμουν την κρίση μου κι αντιμετώπιζα με παρρησία τα οικογενειακά μου, εντός σπιτιού. Δεν θα περνούσα την στεναχώρια που πέρασα εάν από την αρχή είχα θέσει όρους στην μεταξύ μας σχέση ή, ακόμη καλύτερα, εάν είχα από την αρχή καταλήξει στο συμπέρασμα πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φίλοι μας και δεν πρέπει να αποκαλούμε με τόση ευκολία έναν άνθρωπο φίλο, καθώς κι ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι απαραίτητα καλοί.
"Είναι αόρατα τα χέρια που μας βασανίζουν και μας λυγίζουν το χειρότερο." -  Friedrich Nietzsche, Thus Spoke Zarathustra
  Δεν υπάρχει "Φιλικός Χειρισμός" ενός ανθρώπου. Όταν σου αρέσει να έχεις τον έλεγχο των άλλων τότε σίγουρα έχεις πολλά δικά σου ψυχολογικά θέματα να λύσεις.
Οι φράσεις "εγώ; για το καλό σου τα έλεγα!" ή "για το καλό σου φρόντισα να σε κατευθύνω" δεν δείχνουν αγάπη αλλά άσκηση επιρροής με υστεροβουλία. Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να πράττει κατά βούληση και κανείς δεν έχει δικαιώματα χρήσης πάνω στον άλλο.
Βεβαίως δεν είμαστε όλοι ίδιοι, κάποιοι ίσως να είμαστε ελαφρώς πιο "αργοί" στην αντίληψη, άλλοι πιο εύστροφοι, άλλοι πιο ευαίσθητοι και άλλοι ιδιαιτέρως ανθεκτικοί σε δύσκολες καταστάσεις. Όλοι όμως έχουμε προικισθεί από τη φύση με άμυνες, ο καθένας αυτές που ταιριάζουν στην προσωπικότητά του, κι έχουμε την πρόθεση να είμαστε ευτυχείς.
“Γιατί σε αφήνω να με παρηγορήσεις;” Κάρφωσε το βλέμμα του πάνω από το κεφάλι της. "Γιατί πρώτα βεβαιώθηκα πως δεν σου απέμεινε άλλος κανείς για να στραφείς.”
Kresley Cole, Lothaire
Έτσι, ανθρώπους που αναστατώνουν τη ζωή μας επειδή ποθούν να έχουν τον έλεγχό της οφείλουμε να τους απομακρύνουμε.
Το οφείλουμε στον εαυτό μας να λειτουργούμε ελεύθεροι παίρνοντας εξ ολοκλήρου το βάρος των πράξεων και των επιλογών μας.
Εμένα τότε με έσωσε το ένστικτό μου. Εσένα σου έχει συμβεί να γίνεσαι το πιόνι κάποιου άλλου και πως το αντιμετώπισες;