Από το Blogger.

Θέλω. Μπορώ;

Αναμετρώντας τις δυνάμεις μας

  Όταν ήμουν μικρή και πήγαινα ακόμη σχολείο, άλλαζα σχεδόν κάθε μήνα το τι ήθελα να κάνω μεγαλώνοντας. Πέρασα, θυμάμαι, από όλα τα πιθανά στάδια και όλους τους τομείς (εκτός από την Ιατρική, αυτό οφείλω να μου το αναγνωρίσω 😊): άλλοτε ήθελα να γίνω αρχαιολόγος, αργότερα στρατιωτικός, έπειτα μοδίστρα, σε κάποια άλλη φάση ήθελα διακαώς να γίνω κομμώτρια και είχαμε ιστορικές μάχες στο σπίτι με τη μάνα μου, κι άλλοτε πάλι έπαιρνε θέση το κήρυγμα του μεγαλύτερου αδερφού μου που θεωρούσε τα όνειρά μου πολύ... προσγειωμένα.

Το παιχνίδι του ελέγχου

Control games

  Ενώ έκανα ντους μία μέρα πριν χρόνια, μου καρφώθηκε στο μυαλό πως ένα άτομο που θεωρούσα πολύ δικό μου δεν ήταν τόσο ειλικρινές τελικά στα συναισθήματά του προς εμένα. Συγκεκριμένα ήταν μία φίλη που με επισκέπτονταν σχετικά συχνά στο σπίτι, πιο πολύ με αφορμή το παιχνίδι των συνομηλίκων παιδιών μας και καθώς ήμουν συναισθηματικά ευάλωτη εκείνη την περίοδο της εμπιστευόμουν σχεδόν τα πάντα επί προσωπικού. Γνώριζε πως η σχέση μου με τον -πρώην τώρα πια, νυν τότε- σύζυγο δεν πήγαινε καλά, γνώριζε τις σκέψεις που έκανα πάνω σε θέματα της οικογένειας,  γνώριζε γενικά όλα όσα με απασχολούσαν, ακριβώς όπως τα λένε φαντάζομαι όλοι οι φίλοι μεταξύ τους.

Χτίζοντας την Αυτοεκτίμηση

Βελτιώνω την σχέση μου με τον εαυτό μου

  Βουητό πλημμύρισε το κρανίο μου κι ένιωσα λες και με χτύπησε ρεύμα. Κύλησαν δάκρυα από τα μάτια μου που δεν μπορούσα να σταματήσω για ώρες, ώσπου έμειναν πνιχτά αναφιλητά μέχρι να με πάρει ένας ύπνος γλυκός και γαλήνιος. Δεν ήμουν πια μικρό κορίτσι για να αποζητώ ένα χάδι, μια αγκαλιά, κάποιον να μου πει πως "όλα θα πάνε καλά!", να μου γλυκάνει με μέλι την κόψη του μαχαιριού, έτσι αφέθηκα στο μουσκεμένο με δάκρυα μαξιλάρι. Ο Μορφεύς γνώριζε καλά τη δουλειά του.

Κοιτάζω Mπροστά!

Life is always looking to the future

  Είναι ο καιρός άσχημος, βρέχει συνεχώς και κάνει κρύο. Φέτος μας φύλαγε τον Χειμώνα για τα μετόπισθεν... Μπροστά στο τζάκι κάθομαι και χαζεύω τις φλόγες που χορεύουν σκεπτόμενη διάφορα. Είναι εκείνες οι στιγμές της ημέρας που ο νους πετάγεται από το ένα στο άλλο δίχως ειρμό, δίχως αποτέλεσμα. Προσπαθώ να συμμαζέψω τις σκέψεις, να τις βάλω σε τάξη και να πάρω αποφάσεις για θέματα που με απασχολούν, ή απλά να τις βάλω σε σειρά ώστε να βγάζουν νόημα. Όλα πρέπει να είναι οργανωμένα και όχι ατάκτως ερριμμένα εντός μου...