Lia, In Vivo +·:*✧*:·

Πίστη ‖ Αγάπη ‖ Ζωή, με πρόσημο θετικό!

Από το Blogger.

Χαρτογραφώντας τον εαυτό μας. Σκιές & Αντανακλάσεις

Reflections and Shadows

  Όταν ήμουν παιδί έκανα όνειρα μεγάλα, ήμουν φιλική προς τους ανθρώπους κι έβλεπα μόνο το καλό μέσα τους. Πίστευα πως μονάχα σε συνεργασία με άλλους ανθρώπους θα κατάφερνα να φτάσω εκεί που ήθελα, να ζήσω όσα ονειρευόμουν και να θεωρήσω έτσι κάποτε τον εαυτό μου ως άνθρωπο επιτυχημένο. Από κάποια ηλικία κι έπειτα (αρκετά νωρίς, εκεί που άλλοι ζουν ακόμη τα παιδικά τους χρόνια) κατάλαβα πως οι άνθρωποι δεν είναι όλοι καλοί, εξακολουθούσα να πιστεύω ωστόσο πως δεν είναι απαραιτήτως κακοί, οπότε συνέχιζα να αφήνομαι πάνω τους με φιλία κι εμπιστοσύνη. Έπρεπε να ξεπεράσω τα τριάντα πέντε μου χρόνια για να καταλήξω στο συμπέρασμα πως δεν είμαι ιδιαιτέρως συμβατή μαζί τους, πως αν από μικρή είχα πάψει να τους εμπιστεύομαι κι αντίθετα να δείχνω λίγο περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου θα τα είχα πάει καλύτερα.

Οι δυο πιο σημαντικές μέρες στη ζωή σου είναι η μέρα που γεννιέσαι και η μέρα που ανακαλύπτεις γιατί. - Μαρκ Τουαίην
  Δεν είναι ότι δεν τους αγαπώ, κάθε άλλο. Αγαπώ τους ανθρώπους και σε κάθε ευκαιρία σπεύδω να σταθώ πλάι στα προβλήματά τους, σε γνωστούς κι αγνώστους, τους νοιάζομαι και δείχνω ειλικρινή ενδιαφέρον για εκείνους. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν κρατώ πια αποστάσεις ασφαλείας. Για να γίνω κατανοητή, αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν κάνω πια ιδιαίτερη παρέα μαζί τους, δεν έχω φίλους αλλά γνωστούς, δεν έχω οικογένεια αλλά συγγενής (με φωτεινή εξαίρεση εδώ τον άνδρα και τα παιδιά μου που θεωρώ δικούς μου ανθρώπους, οικογένειά μου,  κι ανάμεσά μας δεν υπάρχουν τείχη, ούτε αμφιβολίες για την ειλικρίνεια της σχέσης μας).
Σκιᾶς ὄναρ ἄνθρωπος. - Πίνδαρος
  Όλα αυτά τα σκεφτόμουν σε μία από τις μοναχικές μου βόλτες, για την ακρίβεια έφερα στο νου μου όλη τη διαδρομή ως το τώρα, το σήμερα, πως έφτασα να νιώθω αυτά που νιώθω και να σκέφτομαι αυτά που σκέφτομαι. Πως έγιναν όλα έτσι ώστε να διαμορφώσω αυτή την άποψη που έχω για την ανθρωπότητα, τη φιλία, την εμπιστοσύνη, ακόμη και για την αγάπη, την αληθινή αγάπη. Σε αυτό το τελευταίο δεν άλλαξε και πολύ ο τρόπος σκέψης και τα πιστεύω μου, εάν συλλάβεις μέσα σου την έννοια της αληθινής αγάπης έπειτα όλα βρίσκουν το δρόμο τους, ο πήχης είναι εκεί που πρέπει, ξέρεις τι αναζητείς στη ζωή, ξέρεις και πως να το αποκτήσεις, άσχετα αν δεν θα το αποκτήσεις ποτέ...

Σκιές κι αντανακλάσεις 2

  Σε αυτές τις μοναχικές μου βόλτες λοιπόν, θεμελιώνω την πίστη μου : στον Θεό, στους ανθρώπους, στον εαυτό μου. Βρίσκω όλα εκείνα που έχω πετύχει, κι όλα εκείνα στα οποία απέτυχα. Κάποιες φορές απογοητεύομαι και δεν ντρέπομαι να το εξομολογηθώ στον εαυτό μου. Άλλες πάλι, εκδηλώνω τους φόβους μου για το αύριο, την θλίψη ή τη χαρά μου για το σήμερα, αλλά ποτέ πια δεν σκαλίζω απολογητικά το παρελθόν. 
Το χθες, έγινε όπως έγινε και δεν έχει νόημα να αναρωτιόμαστε τι θα ήταν διαφορετικό αν είχαμε πράξει αλλιώς, αν δεν είχαμε κάνει τις επιλογές που κάναμε, αν δεν είχαμε νιώσει όπως νιώσαμε, αν ήμασταν κάποιος άλλος από αυτόν που ήμασταν. Ό,τι έγινε στο παρελθόν, μένει εκεί, κι είναι μόνο ένα βιβλίο στο οποίο μπορούμε να προσφύγουμε εντελώς πληροφοριακά, με απόλυτα εκπαιδευτικό χαρακτήρα· γυρνάμε σελίδα πίσω για να μάθουμε από τα λάθη μας και να μην τα επαναλάβουμε. Γυρνάμε σελίδα πίσω για να μάθουμε. Όχι για να απολογηθούμε, ούτε για να δημιουργήσουμε φανταστικά σενάρια για το πως θα ήταν η ζωή μας αν όλα είχαν συμβεί αλλιώς.
Όλα συνέβησαν έτσι γιατί έτσι έπρεπε να συμβούν για να είμαστε σήμερα οι άνθρωποι που είμαστε και όχι κάποιοι άλλοι. Τέλος.

  Οι αντανακλάσεις της πρότερης ζωής μου λοιπόν είναι εκείνες που μου δείχνουν ξεκάθαρα το τι θέλω από τη ζωή μου αλλά και το αν εκείνα που ήθελα στο παρελθόν είναι κοινά με όσα σήμερα θέλω. Οι σκιές είναι όσα θέλησα άδικα, ανέλπιστα, ή όσα δεν άξιζα οπότε και τα έχασα. Ο νους μου είναι πια ένα ξεκάθαρο τοπίο με σκιές κι αντανακλάσεις. Και ξέρεις κάτι;
Ίσως πάντα να ήταν έτσι. Ναι, πάντα έτσι θα ήταν λέω, όπως πιστεύω συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους. Απλά, χρειάζεται να οξύνουμε ή να εκπαιδεύσουμε τη ματιά μας για να διακρίνει αυτό το τοπίο. Έτσι θα έχουμε έναν ξεκάθαρο προορισμό, μία ξεκάθαρη αρχή (που δεν αλλάζει έτσι κι αλλιώς), μία πορεία κι ένα τέλος. Όπως όταν διαβάζουμε έναν χάρτη. Μόνο που ο ανοιχτός χάρτης εμπρός μας αυτή τη φορά θα είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.