Από το Blogger.

Στο τέλος της μέρας...

Η ζωή θα είναι όπως την σχεδίασες.

At the end of the day Life is what you make it

  Εν αγνοία σου, ίσως. Άθελά σου ή προγραμματισμένα, σημασία δεν έχει καμία αφού αυτό που μετράει πραγματικά είναι μόνο το αποτέλεσμα: 
Στο τέλος της μέρας  η ζωή σου θα είναι ακριβώς όπως την σχεδίασες εσύ κατά τη διάρκεια της μέρας! 
Δηλαδή; ευλόγως θα ρωτήσεις...

Μάθημα Ζωής

9 things i wish they had taught me in school

9 πράγματα που εύχομαι να μου είχαν μάθει στο σχολείο

   Μεγάλωσα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που κρατούσε βίτσα. Φορούσα μπλε ποδιά μέχρι την έκτη δημοτικού, κι έπειτα πήγα στο τριτάξιο Γυμνάσιο για να ακολουθήσουν άλλες τρεις τάξεις του Λυκείου. Καλή μαθήτρια δεν ήμουν ποτέ, ωστόσο είχα την τάση από μικρή να απορροφώ οποιαδήποτε πληροφορία πραγματικά με ενδιέφερε. Διάβαζα πολύ λογοτεχνία από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αλλά για τα σχολικά βιβλία... ούτε λόγος.

Οδηγίες Χρήσης μίας διαδρομής

Το ταξίδι της ζωής

  Ωραία λοιπόν, σου δόθηκε το ταξίδι. Ήρθες μια μέρα στον κόσμο, ξεπετάχτηκες ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους κι από εκεί που ήσουν το Παν, έγινες το Κάτι. Σου δόθηκε το δώρο της ζωής.
Αναπνέεις, αγγίζεις, κλαις, γελάς, μαθαίνεις.
Μαθαίνεις;

Η Ευτυχία είναι απόφαση

Η ευτυχία είναι απόφαση

Δύο ράφια έχουμε μέσα μας, τοποθετημένα σε μία ψηλή, σκονισμένη ραφιέρα στα βάθη του μυαλού μας. Στο κάτω ράφι, το πιο χαμηλό, εκείνο που το φτάνουμε εύκολα αφήνοντας κάθε φορά δαχτυλιές παίρνοντας από πάνω του ακουμπισμένα συναισθήματα, φυλάμε την Κρίση και τη Δυσπιστία. Αυτές πιάνουν τον μεγαλύτερο όγκο και γύρω γύρω περιφέρονται η κακία, ο φόβος, ο θυμός, η εσωτερική αναταραχή, η επιθυμία αλλά και ο πλούτος και η φήμη.
Ένας μη πνευματικός άνθρωπος συχνά παραπέμπει τον εαυτό του σε αυτό το ράφι για να τονώσει τον εγωισμό του, να βρει απαντήσεις στα ερωτήματά του και να καθησυχάσει τη συνείδησή του -αν έχει.

Ο Όρος 'Ευεξία' σήμερα: Νέα μόδα που θα περάσει ή εναλλακτικός τρόπος ζωής;

Ευεξία: Νέα μόδα ή εναλλακτικός τρόπος ζωής;

Είναι ένας όρος που ακούγεται συχνά τελευταία. Ευεξία στα ελληνικά ή wellness αγγλιστί, σημαίνει σύμφωνα με το λεξικό την γενική αίσθηση πολύ καλής σωματικής κατάστασης κυρίως υγείας, με συνέπεια τη δημιουργία ευχάριστης ψυχικής διάθεσης. Δηλαδή αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν με ένα ρητό : νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ, δηλαδή για να είναι ο νους υγιής πρέπει να είναι και το σώμα υγιές. Ο συνδυασμός δηλαδή νου και σώματος να βρίσκετε σε τέτοια κατάσταση ώστε να εκπέμπει υγεία, ζωτικότητα, θετικότητα.

Η Κυρία με τα Θαύματα

Μονόλογος, περί Θαυμάτων

Περίμενα τις προάλλες
τη σειρά μου στον γιατρό ο οποίος ήταν -όπως πάντα- καθυστερημένος. Έτσι είχε ξεκινήσει εδώ και ώρα εκείνη η ψιλή κουβεντούλα μεταξύ των παρευρισκομένων που συνήθως περιστρέφονταν γύρω από αρρώστιες, όπου συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο για το ποιος είναι ο πιο άρρωστος και ποιος παίρνει τα περισσότερα φάρμακα λες και αυτό θα άλλαζε κάπως την κλινική τους κατάσταση. Όλοι μας, περίπου δέκα νοματαίοι κάθε ηλικίας, ακουμπισμένοι με την πλάτη στον τοίχο του διαδρόμου του δευτέρου ορόφου της πολυκατοικίας, έξω από το ιατρείο, σε έναν χώρο 2 χ 2.

Βουβοί, μα όχι μόνοι

Οι σιωπές ανάμεσα στο ζευγάρι

  Αυτό που θαυμάζω πραγματικά στον άντρα μου είναι η ευκολία του να δέχεται τον προσωπικό χρόνο. Το ίδιο υποστηρίζει κι εκείνος για μένα. Έτσι, μπορούν να περάσουν ώρες όπου βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο κι όμως ο καθένας να αφιερώνει τον χρόνο του εντελώς προσωπικά: εγώ να γράφω εδώ στη σκονισμένη διαδικτυακή γωνιά μου κι εκείνος να παίζει playstation ας πούμε, ή κάνοντας οτιδήποτε άλλο, μαζί στο σπίτι και συνάμα χώρια.

Αλλάζουν οι Άνθρωποι;

Do really people change?

  Κοντεύω τα σαράντα πέντε κι ακόμη δεν έχω καταλήξει στο αν οι άνθρωποι αλλάζουν πραγματικά ή για την ακρίβεια, αν είναι στις προδιαγραφές όλων των ανθρώπων η αλλαγή κι απλά κάποιοι την ενεργοποιούν σε αντίθεση με κάποιους άλλους. Πιστεύω όμως πως οι άνθρωποι αλλάζουν όταν το θέλουν οι ίδιοι να αλλάξουν. Όταν αγκαλιάζουν την αλλαγή που βλέπουν να έρχεται στον εαυτό τους και τη βιώνουν με όλο τους το είναι κάνοντάς την στο τέλος δική τους.

Αγάπη είναι...

Love is...

Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που πρώτα έμαθαν να αγαπούν τους άλλους και έπειτα τον εαυτό τους. Μάλιστα για να συμβεί το δεύτερο άργησα πολύ, έπρεπε να ταλαιπωρηθώ, να πονέσω, να φτάσω τριάντα πέντε χρονών και ύστερα να δουλέψω με τον εαυτό μου ώστε να μάθω πως όλα έπρεπε να έχουν συμβεί ανάποδα: πρώτα να αγαπήσω τον εαυτό μου και έπειτα τους άλλους...

Διεκδίκησε την εσωτερική σου γαλήνη

Inner Peace and how to claim it

  Είναι δικαίωμά σου να νιώθεις ήρεμος, να έχεις τη ζωή σου σε τάξη και να μην αφήνεις το χάος της καθημερινότητας να σε επηρεάζει. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά σου να διατηρείς την εσωτερική σου γαλήνη όταν θυελλώδη συναισθήματα σε κατακλύζουν προσπαθώντας να σε "ρίξουν". Συναισθήματα που δεν προκαλούνται βεβαίως μόνα τους αλλά τα δημιουργούν συνάνθρωποι σου, αγαπημένοι, οικογένεια, φίλοι, γνωστοί - άγνωστοι. Το ευρύτερο περιβάλλον γύρω σου, που ηθελημένα ή όχι σου περνά την αρνητική του ενέργεια. Πως όμως θα διεκδικήσεις την εσωτερική σου γαλήνη όταν βρίσκεσαι στο "μάτι" ενός συναισθηματικού κυκλώνα;

Εμπύρετες σκέψεις

Αρρώστησα και σκέφτομαι διάφορα

Αρρώστησα. Κι όταν είμαι άρρωστη περνούν ποτάμια οι σκέψεις από το μυαλό μου. Μη θαρρείς πως με ξεπλένουν, όχι· με πνίγουν. Με παρασέρνουν με την ορμή τους αφήνοντάς με ανήμπορη στο κρεββάτι του πόνου. "Θα περάσει..." λέω κάθε μέρα στον εαυτό μου. Τον κύκλο του θα κάνει κι αυτό, θα περάσει...

Ασκήσεις Αισιοδοξίας [Μέρος Δεύτερο]

Ασκήσεις Αισιοδοξίας (Μέρος β')

  Στο πρώτο μέρος αυτού του άρθρου περάσαμε επιφανειακά από το πόσο εύκολο ή όχι είναι να μένει κανείς αισιόδοξος σε δύσκολες καταστάσεις. Σήμερα θα ακολουθήσει μία λίστα με μικρά tips για το πως να ξεφύγεις από τη "θηλιά" των δυσάρεστων σκέψεων και της μελαγχολίας, των φόβων που γίνονται εμμονές και της αβεβαιότητας. Δεν είναι εύκολο, το πέρασα κι εγώ κι έτσι μπορώ να σας διαβεβαιώσω φίλοι μου πως δεν είναι ακατόρθωτο. Η αρχή ίσως να σας κουράσει, η στροφή σε πιο θετική διάθεση και σκέψη καμιά φορά μοιάζει ανέβασμα Γολγοθά. Μόλις όμως ξεκινήσει, όταν γίνουν τα πρώτα βήματα, με χαρά ανταποκρίνεται ο εαυτός μας αναγνωρίζοντας ποιο είναι το καλό του.

Τα 10 πράγματα που έμαθα τα τελευταία 10 χρόνια

Μαθήματα ζωής

  Το χρονικό διάστημα κακώς σου φαίνεται μεγάλο. Παρόμοιες αναδρομές καλό θα ήταν να κάνουμε ανά δεκαετία για να τοποθετούμε εντός ανοικτού πεδίου τη ζωή μας, κοιτάζοντας πιο καθαρά κι από απόσταση το που ήμασταν, που καταλήξαμε, συν όλη την ενδιάμεση διαδρομή. Ελάχιστος μοναχικός χρόνος, ένα κομμάτι χαρτί κι ένα μολύβι ή μία νοερή ανάρτηση των στοιχείων που έχεις καταχωρημένα στο μυαλό σου, είναι τα μόνα που χρειάζεσαι για τούτο το ταξίδι.

Ασκήσεις Αισιοδοξίας [Μέρος Πρώτο]

Ασκήσεις Αισιοδοξίας (Μέρος α')


Είναι η θετικότητα μεταδοτική; Θα μπορούσε να είναι μάθημα στα σχολεία; Πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουμε διάθεση όταν δεν νιώθουμε καλά;
Απορίες εύλογες στις οποίες καλούμαστε να δώσουμε απάντηση αν θέλουμε να ανακαλύψουμε το πόσο θετικότερα μπορούμε (ή θέλουμε) να αντιμετωπίσουμε τη ζωή.
Το να είναι κανείς αισιόδοξος, να βλέπει τη ζωή με θετική ματιά, είναι θέμα και χαρακτήρα κι όχι μόνο εκπαίδευσης. Όλοι σίγουρα έχουμε συναντήσει στη ζωή μας ανθρώπους "σκοτεινούς", που κουβαλούν μία έμφυτη μελαγχολία κι έχουν την τάση να τη μεταδίδουν στο χώρο που βρίσκονται. Η αρνητικότητα και η μιζέρια διαπερνούν τα πάντα σαν την υγρασία... Λεκιάζουν την ψυχή, τη φθείρουν αργά-αργά ώσπου να μην υπάρχει δύναμη για αντίδραση ή αντίσταση. Η μιζέρια και η αρνητικότητα είναι τοξικά συναισθήματα και μπορούν να επηρεάσουν τους πάντες. Όχι ωστόσο με την ίδια ευκολία, κι εκεί χρειάζεται να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να αντιστέκεται.

Χαρτογραφώντας τον εαυτό μας. Σκιές & Αντανακλάσεις

Reflections and Shadows

  Όταν ήμουν παιδί έκανα όνειρα μεγάλα, ήμουν φιλική προς τους ανθρώπους κι έβλεπα μόνο το καλό μέσα τους. Πίστευα πως μονάχα σε συνεργασία με άλλους ανθρώπους θα κατάφερνα να φτάσω εκεί που ήθελα, να ζήσω όσα ονειρευόμουν και να θεωρήσω έτσι κάποτε τον εαυτό μου ως άνθρωπο επιτυχημένο. Από κάποια ηλικία κι έπειτα (αρκετά νωρίς, εκεί που άλλοι ζουν ακόμη τα παιδικά τους χρόνια) κατάλαβα πως οι άνθρωποι δεν είναι όλοι καλοί, εξακολουθούσα να πιστεύω ωστόσο πως δεν είναι απαραιτήτως κακοί, οπότε συνέχιζα να αφήνομαι πάνω τους με φιλία κι εμπιστοσύνη. Έπρεπε να ξεπεράσω τα τριάντα πέντε μου χρόνια για να καταλήξω στο συμπέρασμα πως δεν είμαι ιδιαιτέρως συμβατή μαζί τους, πως αν από μικρή είχα πάψει να τους εμπιστεύομαι κι αντίθετα να δείχνω λίγο περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου θα τα είχα πάει καλύτερα.

Περισσότερα Άρθρα Που Θα Σου Άρεσε Να Διαβάσεις: