Lia, In Vivo +·:*✧*:·

Πίστη ‖ Αγάπη ‖ Ζωή, με πρόσημο θετικό!

Από το Blogger.

Σκέψεις στο Φεγγαρόφωτο

Όταν μπήκε ο νέος χρόνος -ή λίγο πριν, λίγο μετά, δεν έχει και τόση σημασία- φέτος δεν έβαλα στόχους για τη νέα χρονιά. Την άφησα ελεύθερη να κάνει ό,τι εκείνη νομίζει. Άλλωστε και που έβαζα παλαιότερα μήπως τους έδινα σημασία; Ξεχνιόταν από ένα σημείο κι έπειτα, κάθονταν στο πίσω μέρος  του λεωφορείου της ζωής μου ήσυχα-ήσυχα, δεν με ενοχλούσαν, δεν τους ενοχλούσα. Πολλές φορές βέβαια επανέφερα τη λίστα στοχοθέτησης στο νου μου, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος συνήθως ή με τον πρωινό καφέ (αλλά εκεί προγραμματίζω συνήθως τα της μέρας, κι αυτοί οι στόχοι είναι συνήθως απαράβατοι), τικάριζα όσα έχω καταφέρει, κύκλωνα όσα ακόμη δεν πλησίασα και κάπως έτσι με έπαιρνε γλυκά ο ύπνος με μια προσμονή...

"Αν η Σελήνη χαμογελούσε, θα σου έμοιαζε..." - Sylvia Plath
Απόψε λοιπόν, κάτω από το μπλε φως της Υπερ-Πανσελήνου, λέω να συντονίσω τον εαυτό μου με κείνη, να προγραμματίσω τις φάσεις μου, να θέσω στόχους ολοκλήρωσης που δεν θα αθετήσω, απολαμβάνοντας την ενέργεια, τη δύναμη και τη γοητεία που ασκεί το φεγγάρι πάνω μου. Νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο που να καταλαβαίνει τον Άνθρωπο καλύτερα. Πότε αδύναμο και τρομαγμένο, πότε ισχυρό να σκορπίζει το φως του πάνω μας, δεν είναι το φεγγάρι ο καλύτερος συνοδοιπόρος; Παντού και πάντα από πάνω μας, να μας επιβλέπει, ακόμη και στα πιο απόκρυφα σημεία της ζωής μας...

"Υπάρχουν νύχτες που οι λύκοι είναι σιωπηλοί και μόνο το φεγγάρι ουρλιάζει" - George Carlin
Ας βγούμε στους δρόμους, είναι γλυκιά η νύχτα και το φεγγάρι απόψε θα ουρλιάζει...