Από το Blogger.

Σκέψεις, στο κρύο

In vivo σκέψεις στο κρύο

"...Όμως αλήθεια, κοιτάξτε, πραγματικά, πως όλα ανάμεσά μας, εκ πρώτης όψεως, είναι ψυχρά, σκυθρωπά, σα να' ναι θυμωμένα." -Ντοστογιέφσκι - Λευκές Νύχτες

Τόσο εύκολα παρασυρόμαστε... Είναι η καθημερινότητα, η ρουτίνα, λεκές από υγρασία που αργά-αργά απλώνει, πρώτα στα σωθικά μας, αόρατα, με πάτημα ανεπαίσθητο, κι έπειτα ποτίζει το κορμί ολόκληρο, αρχίζει και φαίνεται τούτη η μονότονη μιζέρια, αντανακλά το εσωτερικό σκοτάδι, κι επηρεάζει όλο το περιβάλλον γύρω του.


Βαδίζουμε με τα κεφάλια κάτω, όχι τόσο γιατί είναι οι σκέψεις που μας βύθισαν αποσπώντας την προσοχή μας από την πραγματική ζωή, όσο για να αποφύγουμε το φορτίο της ξένης ματιάς που, ίσως, διασταυρωθεί με τη δική μας...

Τούτο το ταξίδι είναι ατέρμονο. Ατέρμονο, εκτός... αν η ρότα αλλάξει. Αν γυρίσουμε ξάφνου και κοιτάξουμε σε ένα περαστικό καθρέφτη τον εαυτό μας. Κι αν είναι η κατάλληλη στιγμή που η Μοίρα θέλει ν' αναγνωρίσουμε εκείνο το παιδί που κρύφτηκε καλά μέσα μας. Αν... αν...

Τόσες που είναι οι πιθανότητες, ελάχιστοι στρεφόμαστε προς αυτό το σκοτεινό μονοπάτι που οδηγεί όλο και πιο βαθιά εντός μας... Μα αν είναι κάτι να αξίζει πιότερο να ζήσουμε, είναι αυτό ακριβώς: το εσωτερικό ταξίδι. Δίχως ν' αφήνουμε ίχνη, μικρά ελαφάκια στο πυκνό δάσος, οφείλουμε -το ελάχιστο- μία κάποια εξερεύνηση, στον Εαυτό μας.