Από το Blogger.

Κούραση μόνο. Κούραση.

Αντίδοτο στην ψυχική κούραση.

Υπάρχουν κι εκείνες οι μέρες που το μόνο που έχω τη δύναμη να νιώσω είναι κούραση. Τα άκρα μου βαριά ακολουθούν τον κορμό του σώματος, ο νους μηχανικά παράγει εντολές προς εκτέλεση, κι είμαι ολόκληρη ένα άρρωστο πράγμα. Πονάω, θέλω να κλάψω μα δεν βρίσκω τη δύναμη, θέλω να ψάξω να βρω μία τρύπα και μέσα της να κουρνιάσω, να μη βλέπω, να μην ακούω κανέναν και πάνω από όλα να χάσω τα ίχνη της ανθρωπότητας.


Υπάρχουν κι οι μέρες εκείνες, άλλοτε συχνότερες, άλλοτε σπανίζουν -ευτυχώς. Ωστόσο είναι τόσο έντονες που μένουν χαραγμένες ανεξίτηλα μέσα στην ψυχή μου για μελλοντικές αναδρομές: ξέρεις, του τύπου "Θυμάσαι τότε τι είχα πάθει; Ευτυχώς να λες που πέρασε και πάει!..."

Μόνη ελπίδα μέσα στη σκοτεινιά εκείνων των ημερών, η στροφή στα ενδότερα. Σε κείνο το μέρος μέσα μου που μόνο εγώ μπορώ να πάω, κι ο Κύριός μου. Εκείνος, που γνωρίζει για μένα τα πάντα, ακόμη και τα πιο απόκρυφα.
Εκεί, ρωτάω τον εαυτό μου ξανά και ξανά ώσπου να πάρω απόκριση:
- Πως είσαι; πως είσαι; ...
και σαν ηχώ τούτη η ερώτηση  μέσα μου πλανιέται μέχρι να βρω τη δύναμη να ψάξω για την απάντηση.
- Δεν είμαι καλά! Δεν μπορώ άλλο! Δεν αντέχω άλλο! δεν είμαι καλά....
- Τι φταίει γι' αυτό; (πάλι η ηχώ... να τραβάει τις άκρες των λέξεων... να τις ξεχειλώνει ξεδιάντροπα απειλώντας με για μία ακόμη αναφορά.)

Η μαγεία είναι πως όταν δοθεί η απάντηση στο "Τι φταίει;" σχεδόν πάντα εμπρός μου απλώνεται και η λύση, ανοίγουν οι τοίχοι που είχαν υψωθεί, γκρεμίζονται, το βάρος που ήταν πάνω μου σιγά-σιγά εξατμίζεται και μόνο μία φωνή καταλήγει μέσα μου στεντόρεια:
"Είμαι εγώ εδώ! Μπορείς! Τώρα που ξέρεις τι φταίει, ξέρεις και πως να το διορθώσεις! Δεν είσαι μόνη, ποτέ δεν ήσουν!"
Κι είναι η Πίστη μόνο που καταφέρνει αν διώξει την κούραση της ψυχής μου, η Πίστη. Στο Θεό, κι έπειτα στον εαυτό μου.