Από το Blogger.

Πανσέληνος

Η δική μου Σελήνη
Ήταν η νύχτα που έσκυψα να δω μες στο φεγγάρι, τα μάτια σου να δω, να τα φιλήσω, κι ας ορκιζόμουν κάποτε πως δεν σ' αγάπησα, εσένα που, πριν γεννηθώ, από άκρη σ' άκρη του Χρόνου, σε ήξερα, σε γνώριζα καλά, άγγελέ μου, άντρα μου, φως μου, του φεγγαριού μου ανασασμέ...

Έσταζαν τα μάτια σου φως χλωμό και πράσινα διαμάντια, γη, ουρανός, νερά όλα σιωπούσαν στην αγάπη μας. Τ' αερικά που ήρθαν να με αγγίξουν όλο γι' αυτό μιλούσαν, κι ήταν απλό, αλήθεια, το πόσο φυσικά σ' αγαπούσα...

Άντρα μου, φως μου, του φεγγαριού μου ανασασμέ...

Χορεύει η Σελήνη στο δωμάτιο απόψε. Να πιω το νερό σου για λίγο σηκώθηκα, ύστερα πάλι στα φαρδιά σου μπράτσα ανάμεσα κούρνιασα ν' αγγίξω το αύριο.

-Που ήσουν; με ρώτησες
-Μα, Σ' αγαπάω! δεν το ξέρεις;
 Κοιμήσου, άντρα μου, φως μου, του φεγγαριού μου ανασασμέ...


[Αφιερωμένο στον άντρα μου, με την ευκαιρία της αποψινής Πανσελήνου]