Από το Blogger.

Σκέψεις στο Φεγγαρόφωτο

Φεγγαρόφωτο

Όταν μπήκε ο νέος χρόνος -ή λίγο πριν, λίγο μετά, δεν έχει και τόση σημασία- φέτος δεν έβαλα στόχους για τη νέα χρονιά. Την άφησα ελεύθερη να κάνει ό,τι εκείνη νομίζει. Άλλωστε και που έβαζα παλαιότερα μήπως τους έδινα σημασία; Ξεχνιόταν από ένα σημείο κι έπειτα, κάθονταν στο πίσω μέρος  του λεωφορείου της ζωής μου ήσυχα-ήσυχα, δεν με ενοχλούσαν, δεν τους ενοχλούσα. Πολλές φορές βέβαια επανέφερα τη λίστα στοχοθέτησης στο νου μου, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος συνήθως ή με τον πρωινό καφέ (αλλά εκεί προγραμματίζω συνήθως τα της μέρας, κι αυτοί οι στόχοι είναι συνήθως απαράβατοι), τικάριζα όσα έχω καταφέρει, κύκλωνα όσα ακόμη δεν πλησίασα και κάπως έτσι με έπαιρνε γλυκά ο ύπνος με μια προσμονή...

Πανσέληνος

Η δική μου Σελήνη
Ήταν η νύχτα που έσκυψα να δω μες στο φεγγάρι, τα μάτια σου να δω, να τα φιλήσω, κι ας ορκιζόμουν κάποτε πως δεν σ' αγάπησα, εσένα που, πριν γεννηθώ, από άκρη σ' άκρη του Χρόνου, σε ήξερα, σε γνώριζα καλά, άγγελέ μου, άντρα μου, φως μου, του φεγγαριού μου ανασασμέ...

Έσταζαν τα μάτια σου φως χλωμό και πράσινα διαμάντια, γη, ουρανός, νερά όλα σιωπούσαν στην αγάπη μας. Τ' αερικά που ήρθαν να με αγγίξουν όλο γι' αυτό μιλούσαν, κι ήταν απλό, αλήθεια, το πόσο φυσικά σ' αγαπούσα...

Άντρα μου, φως μου, του φεγγαριού μου ανασασμέ...

Χορεύει η Σελήνη στο δωμάτιο απόψε. Να πιω το νερό σου για λίγο σηκώθηκα, ύστερα πάλι στα φαρδιά σου μπράτσα ανάμεσα κούρνιασα ν' αγγίξω το αύριο.

-Που ήσουν; με ρώτησες
-Μα, Σ' αγαπάω! δεν το ξέρεις;
 Κοιμήσου, άντρα μου, φως μου, του φεγγαριού μου ανασασμέ...


[Αφιερωμένο στον άντρα μου, με την ευκαιρία της αποψινής Πανσελήνου]


Κούραση μόνο. Κούραση.

Αντίδοτο στην ψυχική κούραση.

Υπάρχουν κι εκείνες οι μέρες που το μόνο που έχω τη δύναμη να νιώσω είναι κούραση. Τα άκρα μου βαριά ακολουθούν τον κορμό του σώματος, ο νους μηχανικά παράγει εντολές προς εκτέλεση, κι είμαι ολόκληρη ένα άρρωστο πράγμα. Πονάω, θέλω να κλάψω μα δεν βρίσκω τη δύναμη, θέλω να ψάξω να βρω μία τρύπα και μέσα της να κουρνιάσω, να μη βλέπω, να μην ακούω κανέναν και πάνω από όλα να χάσω τα ίχνη της ανθρωπότητας.

Τάξη στο Χάος

Η ζωή είναι απρόβλεπτη αλλά πρέπει να είναι εν τάξη
"...έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί οι περισσότεροι από εμάς είμαστε τσαπατσούληδες; Τσαπατσούληδες στο ντύσιμό μας, στη συμπεριφορά μας, στον τρόπο που κάνουμε διάφορα πράγματα, στις σκέψεις μας; Γιατί είμαστε ασυνεπείς και τόσο αδιάφοροι για τους άλλους; Και τι είναι αυτό που βάζει τάξη στα πάντα; " - Κρισναμούρτι - Η Αίσθηση της Ευτυχίας

Σκέψεις, στο κρύο

In vivo σκέψεις στο κρύο

"...Όμως αλήθεια, κοιτάξτε, πραγματικά, πως όλα ανάμεσά μας, εκ πρώτης όψεως, είναι ψυχρά, σκυθρωπά, σα να' ναι θυμωμένα." -Ντοστογιέφσκι - Λευκές Νύχτες

Τόσο εύκολα παρασυρόμαστε... Είναι η καθημερινότητα, η ρουτίνα, λεκές από υγρασία που αργά-αργά απλώνει, πρώτα στα σωθικά μας, αόρατα, με πάτημα ανεπαίσθητο, κι έπειτα ποτίζει το κορμί ολόκληρο, αρχίζει και φαίνεται τούτη η μονότονη μιζέρια, αντανακλά το εσωτερικό σκοτάδι, κι επηρεάζει όλο το περιβάλλον γύρω του.

Φοβίες κι Έμμονες Ιδέες Εφήβων - Προσωπική Μαρτυρία


Φοβίες κι έμμονες ιδέες εφήβων-Προσωπική μαρτυρία

Σαν μάνα εφήβων ένα έχω να πω: Είναι δύσκολα τα πράγματα, από όπου κι αν τα κοιτάξεις! Βέβαια την εμπειρία την έχουμε, υπήρξαμε κάποτε έφηβες κι εμείς, θα έπρεπε να ξέρουμε ακριβώς τι να κάνουμε στην κάθε περίπτωση που μας τυχαίνει· Κι όμως! Τα παιδιά μας πάντα θα μας εκπλήσσουν όσο οι γενιές προχωρούν στο μέλλον κι εξελίσσονται.

Η Υπόσχεση για ένα καλύτερο Αύριο είναι ψέμα;

Hope for Tomorrow (always comes)
    Η εποχή μας δεν φημίζεται για την Ελπίδα ούτε και για τις αλήθειες που τη διατρέχουν. Όλοι μας γνωρίζουμε ανθρώπους που περπατούν βυθισμένοι στα προβλήματά τους, οδηγούν σκεπτόμενοι τα βάσανά τους, κι απελπίζονται όλο και περισσότερο όταν κοιτώντας μπροστά δεν βλέπουν ίχνος φωτός παρά μόνο σκοτάδι.

Ευτυχία είναι...

Hapiness is...

    Έρευνες που έχουν γίνει σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού αλλά και εδώ στην Ελλάδα έδειξαν πως η Ευτυχία σχετίζεται άμεσα με τη Στοχοθέτηση. Το γνωρίζατε πως οι άνθρωποι που θεωρούν πως έχουν προσήλωση σε ένα στόχο είναι ευτυχέστεροι;

Έχουν δηλαδή, απλά για να το λέμε, έναν σοβαρό λόγο για να ζουν· μία αφορμή για να σηκώνονται κάθε πρωί από το κρεβάτι τους. Η ψυχή τους γεμίζει με ενθουσιασμό και λαχτάρα όταν σκέφτονται τρόπους για να πλησιάσουν τον στόχο τους, όλο έξαψη κοκκινίζουν τα μαγουλάκια και να η ευτυχία, γράφεται στα πρόσωπά τους!

Ευτυχία είναι η προσήλωση στον στόχο που θέτουμε κάθε φορά. Ευτυχία είναι η προσπάθεια να τον αγγίξουμε. Κι ας μην τα καταφέρνουμε πάντα. Το σίγουρο είναι πως πάντα θα βγαίνουμε κερδισμένοι σε αυτό το ταξίδι αφού στο τέλος θα έχουμε γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό μας.

Κάθε αρχή είναι δύσκολη


Η αρχή έγινε. Το @Da Lua Lia είναι γεγονός!

Κάνοντας μία νέα αρχή!

Όταν σκέφτομαι πολύ για κάτι νέο στη ζωή μου, συνήθως δεν αποφασίζω να το ξεκινήσω, κι ο δρόμος εκείνος μένει αδιάβατος για μένα. Αυτό το blog όμως δεν ήθελα να είναι μία ακόμη απόφαση της ζωής μου που ακυρώθηκε, αν και τολμώ να πω ότι δεν υπάρχουν πολλές από αυτές. Ωστόσο υπάρχουν. Κι αυτό το blog δεν ήθελα να συμπεριληφθεί σε αυτές...

  Βλέπετε, χρειαζόμουν έναν χώρο όπου θα μπορούσα να εξιστορήσω με άνεση το δικό μου ταξίδι στην αυτογνωσία και στην εσωτερικότητα. Αυτό είναι όλο...
Η Αρχή είναι το ήμισυ του παντός - Είπε ο Πλάτων
  Έτσι λοιπόν, με αυτή την πρώτη γνωριμία, η αρχή έγινε. Και στο τέλος της μέρας, άλλο ένα μυστικό, αυτό του "Πως να κάνεις την αρχή σε κάτι στη ζωή σου", φανερώθηκε·
Απλά, ξεκινάς!