Από το Blogger.

Τα Προεόρτια, ο Πόνος κι η Σιωπή ανάμεσά μας


Η Σιωπή

Γράφω και σβήνω. Μαγειρεύω, καθαρίζω και μετράω χιλιόμετρα καθημερινά ανάμεσα στο σπίτι μου και στο σπίτι όπου μένει η μητέρα μου. Πορεύομαι δηλαδή όπως όλος ο κόσμος, στριφογυρίζοντας στον μικρόκοσμό μου, ανάμεσα στην άνοια (της μητέρας) και στην παράνοια (της καθημερινότητάς μου)...
Είχα υποσχεθεί όταν ξεκινούσα αυτό το ιντερνετικό εσωτερικό ταξίδι να είμαι ειλικρινής: στα λόγια αλλά και στη θέση μου απέναντί σας. Προσπάθησα να είμαι τυπική στα συχνά ραντεβού μας, κάτι που δεν κατάφερα εντέλει. Νικήθηκα κι εγώ από τη ρουτίνα που είναι -όπως όλα δείχνουν- σκληρή κι αμείλικτη.
Όσα θέλω να σας γράψω βρίσκω συχνά πως τα έχουν πει άλλοι πιο εύγλωττα, κι υποχωρώ. Όσα θέλω να βγάλω από μέσα μου κάνοντάς σας κοινωνούς της αλήθειας μου, πολλές φορές αρνούνται να κατέβουν στις άκρες των δαχτύλων μου περνώντας στο πληκτρολόγιο.
Κι ακολουθεί η σιωπή.
Και κάπως έτσι χανόμαστε...

Ωστόσο βουίζει σαν σφήκα μέσα στο μυαλό μου κάτι. Κι αυτό είναι σήμερα που θα σου εκμυστηρευτώ...

Tempus Fugit

Tempus-Fugit-editorial
Getty Images

Ένα αδιάκοπο κυνήγι. Δεν θα βγεις μπροστά του, δεν θα τον προσπεράσεις ούτε στιγμή. Αν έχεις καθαρό νου και ψυχή ανοιχτή, τότε ίσως και να τα καταφέρεις να γίνεις παρατηρητής του, έστω για λίγο, έστω για να μπορείς να πεις κάποτε ότι τον ξεγέλασες.
Φεύγει ο χρόνος. Κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών σου καθώς περπατάς, περνάει μέσα από τις χαραμάδες των κλειστών ματιών σου την ώρα που κοιμάσαι, αφήνοντας πίσω του ρυτίδες και χιόνια. Εμπειρίες, στιγμές, όλα μέσα σου εξαιτίας του, κι εσύ τον εκτιμάς ή τον αρνείσαι.
Εσύ...
Ό,τι και να κάνεις εσύ θα είσαι εκεί, παγιδευμένος ανάμεσα στην ανάμνηση και στο όνειρο· να συμπιέζεσαι μέχρι να μην έχεις άλλη ανάσα να δώσεις στη ζωή.

Όλα θα περνούν σαν βουβή ταινία. Όλα θα τα θυμάσαι ως στιγμιότυπα. Ακόμη κι αυτά που σε δυσκολεύουν τώρα, σκέψου ότι κάποτε δεν θα είναι παρά μια γελοία ανάμνηση. Ένα σύννεφο που θα σκεπάζει μέρος του μυαλού σου ενώ εσύ θα προχωράς μπροστά. Πάντα μπροστά, αφού η ζωή την όπισθεν την κρατά σε αχρηστία...

Κι έτσι θα μπορείς να λες μια μέρα πως ξεγέλασες το χρόνο. Λίγο ή πολύ, θα έχει τότε άραγε καμία σημασία;
Έπαιξες μαζί του, έβαλες όλη σου τη δύναμη ώστε να τον καταλάβεις και να τον κερδίσεις. Τον εξέτασες και κατάφερες να μάθεις κάποια μυστικά του. Διάβασες, έγραψες, μίλησες γι' αυτόν. Το Χρόνο. 
Το Χρόνο... που όλα τα γιατρεύει... κι ύστερα φεύγει πάντα νικητής...

Τικ Τοκ... Tempus Fugit...

Καλό μήνα!
Το χθες πέρασε. Το αύριο, θα είναι πάντα αύριο. Έχουμε μόνο το Σήμερα, το Τώρα. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!❞ - Μητέρα Τερέζα

Αδυναμία

Adynamia

Όχι, όλα δεν είναι πάντα καλά. Δεν μπορούν να είναι, δεν γίνεται. Η ζωή, αν δεν το έχεις καταλάβει, είναι ένας μαραθώνιος  που σε εξαντλεί, σε αναγκάζει να γνωρίσεις τα όριά σου και να τα ξεπεράσεις θέτοντας διαρκώς καινούργια.

Όχι, όλα δεν μπορούν να πηγαίνουν πάντα καλά... Έχουμε και στιγμές αδυναμίας, που λυγίζουμε, που χάνουμε πρόσκαιρα την πίστη και την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, χάνουμε την ελπίδα μας.
Κανείς φυσιολογικός άνθρωπος δεν υπόσχεται πως όλα θα είναι πάντα υπό έλεγχο και θα πηγαίνουν πρίμα.
Γι' αυτές τις στιγμές αδυναμίας ήρθα σήμερα να σου μιλήσω.

Τι είναι αληθινό;

Τι-είναι-αληθινό;-Lia-in-vivo-εν-ολίγοις

Μήπως είναι η αλήθεια εκεί που ψάχνουμε αλλά δεν τη βλέπουμε;

Η αλήθεια δεν είναι το πως είσαι ή το πως φαίνεσαι. Δεν είναι αυτό με το οποίο είσαι φτιαγμένος. Η αλήθεια δεν είναι από κόκαλα και σάρκα, ούτε φτιαγμένη από πληγές και δάκρυα, από απατημένους όρκους και θυσίες. 
Η αλήθεια είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν ένα παιδί σ' αγαπάει και σου το δείχνει ή όταν ο σκύλος ή η γάτα σου τρίβονται στην αγκαλιά σου και γουργουρίζουν ευχαριστημένα. Η αλήθεια είναι το πουλί που έρχεται να φάει τα ψίχουλα που τίναξες στο μπαλκόνι σου.
Δεν είναι κάτι που συμβαίνει ξαφνικά. Η αλήθεια  γ ί ν ε τ α ι,  συχνά μαζί με σένα. Της παίρνει καιρό να μεγαλώσει. Κάνει ρυτίδες και κλειδώσεις που τρίζουν, τα μαλλιά της πέφτουν, ασπρίζουν, τα μάτια της χάνουν την ένταση εκείνη της αρχής. 
Μέχρι να  βρεις τι είναι αληθινό, θα έχεις πια γεράσει. Αλλά αυτό δεν θα έχει πια καμία σημασία. Γιατί όλα τα αληθινά πράγματα είναι ευτυχισμένα κι είναι όμορφα! 
Δεν θα είσαι ποτέ άσχημος ή ατελής αν είσαι αληθινός! 
Κι αυτό, είναι η αλήθεια...

Πίσω από το λόγο, κοιμάται η Αλήθεια

Πίσω-από-το-λόγο-κοιμάται-η-αλήθεια-Lia-In-Vivo-Ενδυνάμωση

Το καλό με αυτή τη ζωή είναι πως όλοι, λίγο ή πολύ, είμαστε "σπασμένοι". Το κακό είναι πως οι περισσότεροι από εμάς ζουν χωρίς να το γνωρίζουν ή, το γνωρίζουν αυτό το γεγονός και απλά αδιαφορούν γιατί έτσι τους βολεύει. Βλέπετε, κινείσαι ευκολότερα νομίζοντας πως είσαι ένα τέλειο κομμάτι κρυστάλλου, από το να έχεις το νου σου συνέχεια στα ραγίσματα και στα κομμάτια που είναι συγκολλημένα κι έτοιμα να σε αποσυνθέσουν ανά πάσα στιγμή...

Κινούμαστε, λοιπόν, έτσι σπασμένοι. Κινούμαστε διαρκώς, ακόμη κι όταν μένουμε ακίνητοι στην ουρά της τράπεζας ή της εφορίας. Κινούνται οι σκέψεις μας, τρέχουν συνεχώς από το ένα στο άλλο, προκαλούν φασαρία μέσα στο κουρασμένο μας κεφάλι, μας ταράζουν και μας μπερδεύουν. Κινούνται τα κύτταρά μας και τα άτομα μέσα σε αυτά, βρισκόμαστε σε μία συνεχή ροή ενέργειας που μας παρασύρει. Αυτό όμως που πραγματικά τσακίζει τον άνθρωπο είναι άλλο· είναι η κατανάλωση ενέργειας γύρω από το λόγο που υπάρχει. Ας το εξηγήσουμε αυτό καλύτερα: